راوى چنين ميگويد: كه درين هفت شبانه روز از كثرت سواد دود، چنان هوا مظلم گرديد، كه شب را مانستى وشب از شعله هاى آتش كه در شهر غزنين ميسوخت هوا چنان مى نمود [1] كه بروز مانستى. ودرين هفت روز دست كشاد وغارت وكشتن ومكابره بود، هر كه را از مردان يافتند بكشتند وعورات واطفال را اسير كردند، وفرمان داد: تا كل سلاطين محمودى را از خاك بر آوردند وبسوخت [2] ، مگر سلطان محمود [غازى] وسلطان مسعود وسلطان ابراهيم را، وبر قصور [3] سلطانان غزنين يك هفته تمام علاء الدين بشراب وعشرت مشغول بود، ودرين وقت [4] فرموده بود كه (تا) تربت سلطان سيف الدين سورى وروضه ملك الجبال طلب كرده بودند، وهر دو را صندوق ساخت [5] وبجهت تمام لشكر استعداد غزا مهيا گردانيد. چون هفت روز گذشت شب هشتم شد، شهر تمام خراب گشت وسوخته شد، سلطان علاء الدين در ان شب، چند بيت در مدح خود بگفت ومطربان را فرمان داد: تا در پيش او در چنگ وچغانه بر زدند [6] ، وآن نظم اينست [بيت] :

جهان داند كه سلطان جهانم [7] ... چراغ دوده عباسيانم

علاء الدين حسين بن حسينم ... كه باقى باد ملك جاودانم [8]

چو بر گلگونه دولت نشينم [9] ... يكى باشد زمين وآسمانم

امل مصرع [10] زن گرد سپاهم ... اجل بازيگر نوك سنانم

همه عالم بگيرم چون سكندر ... بهر شهرى شهى ديگر نشانم

بران بودم كه با او باش غزنين [11] ... چو رود نيل جوى خون برانم

[1] مط: هوا چنان روشن مى بود

[2] مط: بسوختند

[3] مط: وبر قصر سلطنت غزنين تمام هفته

[4] مط:

درين مدت

[5] مط: ساخته

[6] مط: بزدند

[7] مط:

داند كه من شاه جهانم.

مجمع الفصحاء: كذا

[8] مط: خاندانم

[9] مط:

چو بر گلگون دولت برنشينم.

پ: كذا

[10] پ: مقرع

[11] مجمع الفصحاء:

بدان بودم كه از لمقان بغزنين به تيغ تيز، جوى خون برانم.