در سال سنه احدى [1] واربعين وستمائة، شبى بر سبيل مهمان در خانه او نزول شد، از وى سماع افتاد: كه چون از آن پل گذشته شد، پانزده روز ميان شعاب جبال شامخات بالا (و) شيب، قطع منازل ومراحل كردند، شانزدهم روز بصحن زمين تبت وصول نمود (تمام) آن زمين (و) قبايل معمور بود، وديهاء آبادان. اول بموضعى رسيدند، كه آنجا قلعه بود، چون لشكر اسلام دست بنهب بردند، اهل (آن) قلعه وحوالى براى دفع پيش باز آمدند وجنگ پيوستند، واز بامداد تا نماز ديگر مقاتله صعب رفت، وجمع بسيار از لشكر اسلام كشته وخسته گشتند وتمامت سلاح آن جماعت از پاره هاى (نى) نيزه بود، چنانچه جوشن وبرگستوان وخود وسپر، همه قطعه قطعه بريشم خام [2] بر هم بسته ودوخته وجمله [3] خلق تير انداز [4] وكمانهاى بلند بودند. چون شب لشكرگاه شد، جمعى را كه اسير [5] كرده بودند (پيش آوردند و) تفحص نمودند. چنان تقرير كردند: كه بر پنج فرسنگى آن موضع شهريست، آنرا كرم بتن [6] خوانند در آنجا بقدر سيصد وپنجاه هزار ترك شجاع وتير انداز باشد، همان لحظه كه سوار مسلمان برسيد، قاصدان بفرياد رفته اند تا خبر كنند، بامدادان سواران [7] برسند. داعى وقتى كه بطرف لكهنوتى بود، ذكر آن شهر تفتيش كرده بود، شهريست بس بزرگ، تمام باره او از سنگ، تراشيده (و) جماعت برهمنان ونوينان [8] اند، وآن شهر در فرمان مهتر ايشانست، ودين ترسائى دارند

[1] مط واصل: كذا. حاشيه مط: اثنى. متن راورتى: اثنى. حاشيه وى: احدى.

[2] اصل وپ: برسم خام. راورتى: بريشم يا برسم

[3] اصل: وچون خلق

[4] اصل: تير انداز وترك وكمانهاى.

[5] اصل: امير.

[6] كذا در اصل وپ ومط. در نسخ ماخذ مط: كرم ببن يا لرم بين.

نسخ راورتى: كربتن، كرپتن، كره پتن كورپتن، كرم بتن. زبده التواريخ: كرشين، كرشن. مورخان ديگر كرم سين. در اراضى گور كه شهرى بنام دهرم پتن وشهر ديگر نپال نپال لايته پتن پتن بود، كه باين نام شباهتى دارند.

[7] مط: بامداد آن سوار بر ان برسند

[8] مط: نوينان، توتيان. پ: توتيان. اصل: نوپيانند راورتى: نوين ها، شايد نوين مغلى باشد كه ذكر شد. بقول كارترمر املاى صحيح اين كلمه توين است (تاريخ مغل 198) در جهانگشاى جوينى (1: 241) آمده كه مسيحيان وراهبان بودائى را مغولها توين خوانند، ودر تاريخ رشيدى نيز توين راهب بودائى است وجوينى گويد: در زعم جماعت منزويان بت پرستان كه بلغت ايشان توين خوانند.