هر روز بامداد، در نخاس آن شهر بقدر يك هزار وپانصد اسپ فروخته شود، وتمامت اسپ تنكنه [1] كه بديار لكهنوتى ميرسد از ان موضع مىرند راه ايشان بر دره ها باشد، وآن طريق در ان بلاد معروف است، چنانچه از بلاد كامرود تا بلاد تبت سى وپنج دره كوه است، كه از آن راه اسپان بزمين لكهنوتى آرند. حاصل الامر: چون محمد بختيار را مزاج آن زمين معلوم شد وحشم اسلام مانده (راه) وكوفته بودند، ودر اول (روز) مبالغى شهيد وخسته شدند، بامراء خود مشورت كرد كه مراجعت بايد كرد، تا ديگر بار باستعداد تمام، بدين ديار آمده شود، چون باز گشتند، در تمام راه يك برگ كاه ويك شاخ هيزم نمانده بود. جمله آتش زده بودند بسوخته وجمله ساكنان آن شعاب ودره ها، از راه برخاسته بودند، ودر مدت پانزده روز يك سير علوفه ويك شاخ كاه علف ستور (و اسپ) حاصل نشد همه اسپ مى كشتند وميخوردند، تا چون بكوههاى زمين كامرود بسر [2] آن پل رسيدند، دو طاق پل را خراب ديدند، بسبب آنچه هر دو امير را با هم خصومت شده بود، وهر دو بخصومت يك ديگر، ترك محافظت سر پل وراه گرفته بودند، وهندوان بلاد كامرود آمده، وپل را خراب كرده.

چون محمد بختيار با لشكر بدان موضع رسيد، راه گذشتن نيافت، وكشتى موجود نبود متحير بماند وسرگردان گشت. اتفاق كردند، تا به موضعى مقام بايد كرد، وتدبير كشتى ومرزابه [3] بايد كرد، تا از آب عبره كرده شود، ودر جوار آن موضع بتخانه نشان دادند، در غايت ارتفاع وحصانت، وعمارت آن بغايت خوب، ودر آنجا بتان زرين وسمين بسيار موضوع

[1] كذا در اصل وپ. مط: اسپ تنگ بسته. متن راورتى: تنكهن. در حاشيه گويد: كه در نسخ ديگر تنكنه هم آمده وبرخى آنرا تنگهن، تنين يا تنگن خوانده اند، كه به تنگ وتنگستهن كوههاى بوتان منسوب خواهد بود، اما ابو الفضل در آئين اكبرى (ج عاص 94) نويسد كه در پايان بنگاله نزد كوچ اسپى پيدا ميشود ميانه تركى وگوت (نوع اسپ كوهسار شمالى هند) كه تا نكهن (تنگن) نامند، توانا ونيرومند بود، پس تنكنه متن هم شايد تنگنه يا تنگن باشد. اما تنگ بسته مط را راورتى در نسخ خطى خود نديده است.

[2] اصل: بس آن بل؟

[3] اصل: مررانه. مط وپ: مرزابه وكشتى. اين كلمه در اصل يكبار (مرراوه) هم آمده، در نسخ ماخذ مط مرزابه بود، در قاموس مفصل السنه شرقى كه براى «ايست انديا كمپنى» نوشته شده، مرزاب كه جمع آن مرازيب است، به معنى كانال وپيپ آب وكشتى كلان آمده، كه در همين معانى كشتى بمقصد متن است.