وبسيار اسير [از] مسلمانان وهند وخلاص يافت [1] وسبب آن فتح جلادت ومبارزت ولشكركشى [و شيردلى] ومهابت خاقان معظم [2] الغ خان [3] بود كه اگر جلادت (و شير دلى ومبارزت) او نبودى، هرگز [آن] چنان فتحى برنيامدى، حق تعالى او را در عصمت خود محفوظ داراد (بمنه وجوده) .

چون چنين فتحى برآمد، الغ خان [3] عرضه داشت، كه صواب آن باشد، [4] كه بطرف آب گذرى [5] رايات اعلى را حركت باشد، تا خصم را قوت وعدت ودليرى [لشكر] اسلام در مزاج (و) خاطر متمكن گردد، بدان راى تا لب آب سدره [5] رفته شد، رايات اعلى (را) تا روز بيست وهفتم ماه شوال سنه ثلاث واربعين وستمائة از لب سدره [5] بجانب حضرت مراجعت، [6] دوشنبه دوازدهم ماه ذى الحجه سنه ثلاث واربعين، بحضرت وصول بود [7] ودرين چندگاه، مزاج سلطان علاء الدين با ملوك تغير پذيرفت، واز لشكر بيشتر آن بود كه غايب مى بود، وبىن نه [مى] بود، كه فسادى در مزاج او متمكن شده بود، جمله ملوك باتفاق يك ديگر از حضرت دهلى، بخدمت درگاه سلطان [معظم] ناصر الدنيا والدين خلدت دولته، [8] در سرو خفيه خدمتى نبشتند [9] وحركت رايات همايون او بر عزيمت جلوس تخت سلطنت التماس نمود (ند) .

روز يكشنبه بيست وسويم ماه محرم سنه اربع واربعين وستمائة بحضرت رسيد، وبه تخت سلطنت بنشست [كه سالها پاينده باد] الغ خان معظم [10] عرضه داشت: كه چون خطبه وسكه ممالك باسم همايون ناصرى تزيين يافت وسال گذشته (كه) لشكر ملاعين گريخته [اند] از پيش لشكر اسلام [و] بطرف بالا رفته اند، صواب آن باشد، كه رايات اعلا بطرف بالا نهضت فرمايد، بر حكم اين [11] راى صواب عزيمت بالا مصمم شد.

روز دوشنبه غره ماه رجب سنه اربع واربعين وستمائة، از حضرت رايات اعلى بيرون رفت، تا چون [به] لب آب سدره [12] وصول بود، الغ خان معظم با ملوك وامراء اسلام بر عزيمت نهب كوه [پايه] جود از لشكر جدا شد [ند] تا رانه كوه جود را كه سال گذشته راهبر لشكر كفار مغل [بوده] بود

[1] مط: يافتند

[2] مط: ولشكركشى وشهامت خاقان معظم

[3] اصل: الوخان

[4] مط: آن بود

[5] مط: آب سودره

[6] مط: مراجعت فرموده و

[7] مط: نمود

[8] مط: طاب ثراه

[9] مط: نوشتند

[10] اصل: الوخان معظم عرض داشت

[11] مط: آن

[12] ، مط: سودره