كرد.
تَحَلُّبًا [حلب] العَرَقُ أو الدمعُ أو الماءُ أو النَّدَى: عرق يا اشك يا آب يا شبنم روان شد،- تْ عينُهُ: چشم او اشك ريخت،- فَمُهُ: آب دهان او روان شد؛ «تَتَحَلَّب لهُ الأَفْواه» : دهانها برايش آب مىفتد.
=تَحَلْحَلَ-
تَحَلْحُلًا [حلحل] : از جاى تكان خورد. اين تعبير در زبان متداول رايج است،- عن مكانِه: از جاى خود جنبيد و دور شد.
=تَحَلَّقَ-
تَحَلُّقًا [حلق] القومُ: آن قوم حلقه وار گردهم نشستند،- القمرُ: دور ماه دايره پديد آمد.
=تَحَلَّلَ-
تَحَلُّلًا [حلّ] هُ: از او خواست تا وى را حلال كند،- مِن يَمِينِهِ: براى سوگندى كه خورده بود كفاره داد،- في يمينِهِ: سوگند استثنا و مشروط خورد باين گونه كه بگويد: «و اللّهِ لأفْعَلنّ ذلك انْ شَاءَ اللّهُ أو إلَّا ان يكونَ كَذَا» : قسم به خدا آن كار را خواهم كرد اگر خدا بخواهد. يا مگر آنكه به آن گونه باشد.
=تَحَلَّمَ-
تَحَلُّمًا [حلم] : ادّعاى خواب ديدن كرد،- الحِلْمَ: خواب ديد.
=التَّحْلِيف-
[حلف] : مص؛ «لجنةُ التَّحْلِيفِ» :
گروهى كه براى شركت در دستگاه قضائى كشور و شغل قضاوت دعوت مى شوند.
=التَّحْلِيل-
[حلّ] : مص، تجزيه ى عناصر چيزى براى مطالعه و آزمايش؛ «التَّحْلِيلُ الكهربائيّ» (ف) : تجزيه بعضى از مواد تركيبى اجسام بوسيله برق مانند تجزيه ى آب به اكسيژن و ايدروژين.
=تَحَمَّى-
تَحَمِّيًا [حمي] المريضُ: بيمار آن چيز را نخواست، امتناع كرد، پرهيز كرد.
=تَحَمْحَمَ-
تَحَمْحُمًا [حمحم] : سياه شد،- البِرْذَوْنُ او الفرسُ: اسب شيهه كشيد.
=تَحَمَّدَ-
تَحَمُّدًا [حمد] بالشي ءِ على فلانٍ: بر او منّت نهاد.
=تَحَمَّسَ-
تَحَمُّسًا [حمس] : سختى كرد، براى كارى خشم كرد و به هيجان آمد، سخت شد.
=تَحَمَّص-
تَحَمُّصًا [حمص] الرجُلُ: آن مرد ترنجيده شد،- اللّحمُ: گوشت خشك شد و ترنجيد.
=تَحَمَّضَ-
تَحَمُّضًا [حمض] الرجُلُ: آن مرد از حالى به حال ديگر درآمد، دگرگون شد.
=تَحَمَّطَ-
تَحَمُّطًا [حمط] لهُ: كينه ى او را به دل گرفت. اين تعبير در زبان متداول رايج است.
=تَحَمَّقَ-
تَحَمُّقًا [حمق] : خود را به حماقت زد.
=تَحَمَّلَ-
تَحَمُّلًا و تِحِمَّالًا [حمل] هُ: آن را برداشت،- الأَمْرَ: آن كار را بعهده گرفت،- مسؤُولِيَّةَ الأمرِ: مسئوليت آن كار را بعهده گرفت.،- الرَّجُلُ: آن مرد بردبار و شكيبائى كرد،- القومُ: آن قوم كوچ كردند و رفتند.
=تَحَمَّمَ-
تَحَمُّمًا [حمّ] : سياه شد،- بالماء: با آب شست و شوى كرد، به گرمابه شد.
=التَّحْمِيلة-
ج تَحَامِيل [حمل] (طب) : داروى شياف كه از عقب استعمال كنند.
=تَحَنَّى-
تَحَنِّيًا [حنو] : كج و خميده شد،- عليه: با او مهربانى كرد.
=التَّحْنَان-
[حنّ] : رحمت
تَحَنَّأَ-
تَحَنُّؤًا [حنأ] بالحِنَّاء: با حنا خضاب كرد.
=تَحَنَّثَ-
تَحَنُّثًا [حنث] : از گناه و خلاف روى گردان شد؛ عبادت و بندگى كرد، بت پرستى را كنار گذارد و از عبادت بتها روى گردان شد.
=تَحَنَّطَ-
تَحَنُّطًا [حنط] : بر مرده حَنوط ريخت.
=تَحَنَّفَ-
تَحَنُّفًا [حنف] : حنيفى شد يا به روش حنيفيان عمل كرد، دين حنيف اختيار كرد،- اليهِ: به سوى او گرايش كرد، ميل كرد،- في الأَمْرِ: در آن كار دقت بسيار كرد. اين تعبير در زبان متداول رايج است.
=تَحَنَّنَ-
تَحَنُّنًا [حنّ] عليهِ: بر او ترحّم كرد.
=تَحَوَّى-
تَحَوِّيًا [حوي] : منقبض و گِرد شد، تِ الحَيَّةُ: مار جمع شد و چنبر زد،- الشي ءَ: آن چيز را جمع و جور كرد.
=تَحَوَّبَ-
تَحَوُّبًا [حوب] : از گناه دورى كرد- منهُ: دردمند و غمگين شد،- في دُعَائِهِ: در دُعاى خود ناليد.
=تَحَوَّجَ-
تَحَوُّجًا [حوج] : حاجت خود را خواست؛ «خَرَجَ فُلانٌ يَتَحَوَّج» : فلانى براى خريد نيازمنديهاى خود بيرون رفت.
=تَحَوَّشَ-
تَحَوُّشًا [حوش] عنهُ: از او دور شد،- منهُ: از او شرم كرد.
=تَحَوَّضَ-
تَحَوُّضًا [حوض] : حوض ساخت.
=تَحَوَّطَ-
تَحَوُّطًا [حوط] هُ: از وى نگهدارى كرد.
=تَحَوَّفَ-
تَحَوُّفًا [حوف] الشي ءَ: كناره ى آن چيز را گرفت.
=تَحَوَّلَ-
تَحَوُّلًا [حول] الرجلُ: آن مرد از جائى به جاى ديگر منتقل شد،- مَجْرىَ النَّهْرِ: مجراى آب رودخانه به سوئى ديگر منتقل شد،- عنهُ: از او روى گردانيد و به ديگرى روى آورد،- في الأمرِ: در آن كار زيركى نمود.
=التَّحَوُّل-
[حول] : مص؛ «نُقْطَةُ التحَوُّلِ» :
مرحله ى سرنوشت ساز.
=التَّحْوِيطة-
[حوط] : تعويذ كه براى چشم زخم بر كودك آويزند.
=التَّحِيَّة-
[حيي] : مص،- ج تحيَّات و تَحَايَا:
درود، سلام؛ «التَّحِيَّةُ العَسْكَرِيّة» : سلام نظامى؛ «تَحِيَّةً لذكراهُ» : به ياد او درود گفتن.
=تَحَيَّرَ-
تَحَيُّرًا [حير] : سرگشته شد؛ «تَحيَّرَ في امْرِهِ» : در كار خود سرگردان شد و ندانست چه كند،- الماءُ: آب ثابت و راكد ماند،- المكانُ بالماءِ: آن مكان پر از آب شد.
=تَحَيَّزَ-
تَحَيُّزًا [حيز] لفلانٍ: به فلانى پيوست و يار او شد، طرفدار و فرمانبردار او شد، هواخواه او شد،- الشّي ءُ: آن چيز در يكجا قرار گرفت.
=تَحَيَّفَ-
تَحَيُّفًا [حيف] الشي ءَ: آن چيز را كم كرد و از اطراف آن گرفت.
=تَحَيَّنَ-
تَحَيُّنًا [حين] منه غفلةً: در انتظار هنگام غفلت او شد،- الفُرصَةَ: مترصد و