مص، طلب، خواستن؛ «رِيحٌ رَودٌ» :
نَسيم ملايم.
=رَوَّزَ-
تَرْوِيزا [روز] الكلامَ أو الرأيَ: درباره ى سخن يا رأى انديشيد تا درست آنرا ارزيابى كند.
=الرُّوزْنَامة-
تقويم كه در آن روز و ماه و سال و طلوع خورشيد و ماه بيان شود. اين واژه فارسى است.
=الرَّوْزَنة-
ج رَوَازِن [رزن] : روزنه، سوراخ. اين واژه فارسى است.
=الرَّوْسَب-
[رسب] : بلاى سخت.
=الرَّوْسَم-
ج رَوَاسِم [رسم] : نشان و علامت، بلا و سختى، مهر چوبين كه با آن غله را در خرمن مهر كنند تا به سرقت نرود.
=الرَّوْشَم-
[رشم] : مهرى كه با آن غله را در خرمن مهر كنند.
=الرَّوْشَن-
ج رَوَاشِن [رشن] : روزنه- سوراخ.
اين واژه فارسى است.
=رَوَّضَ-
تَرْوِيضًا [روض] المهرَ: كره ى اسب را بسيار پرورش داد. اين واژه مبالغه ى (رَاضَ) است،- الرَّجُلُ: آن مرد در باغ و بوستان اقامت كرد،- المَطَرُ الأَرْضَ: باران زمين را همانند بوستان سبز و خرّم كرد.
=الرَّوْض-
[روض] : زمين سبز و خرم كه در آن گياهان بسيار باشد.
=الرَّوْضَة-
ج رَوْض و رِيَاض و رَوْضات و رِيضان [روض] : زمين سبز و خرم و پر گياه، بازمانده ى آب در حوض؛ «رَوْضَةُ الأَطْفَال» :
كودكستان، مهد كودك؛ «رَوْضاتُ الجناتِ» : بهترين جاى در بهشت.
=رَوعَ-
-رَوَعًا [روع] : شگفت زده شد.
=روَّعَ-
تَرْوِيعًا [روع] هُ: او را ترسانيد بطوريكه ترس در دل او جاى گرفت، او را شگفت زده كرد.
=الرُّوع-
[روع] : دل يا قلب كه به آن ترس راه يابد، خرد؛ «هَدِّئْ او سَكِّنْ رُوعَك» :
آرامش داشته باش و نترس؛ «الْقَى او ادْخَلَ في رُوعِهِ» : او را قانع و خوشنود ساخت؛ «ادْخلَ في رُوعِهِ انْ» : گمان و خيال كرد كه ...
=الرَّوْع-
[روع] : ترس، جنگ.
=الرَّوَع-
[روع] : اسم است از (الأَرْوَع) بمعناى آنكه زيبائى و دلاورى او شگفت آور باشد.
=الرَّوْعَاء-
[روع] : مؤنث (الأَرْوع) است.
=الرَّوْعَة-
[روع] : ترس، بهره اى از زيبائى.
=رَوَّغَ-
تَرْوِيغًا [روغ] اللقمةَ في الدسم: لقمه را با چربى آميخت.
=رَوَّقَ-
تَرْويقًا [روق] الشرابَ: مي را پاك و تصفيه كرد،- المَريضُ: بيمار رو به بهبودى رفت،- بِضَاعَتَهُ: كالاى خود را فروخت و بهتر از آنرا خريدارى كرد،- اللّيلُ: شب تاريكى خود را گسترانيد.
=رُوِّقَ-
البيتُ: براى خانه راهرو يا رواق ساخته شد.
=الرَّوْق-
[روق] : مص،- ج ارْوَاق: دوستى و محبت خالص، مهتر، دلير، باقيمانده ى چيزى، باران، عمر، بدن، جماعت، گروه، شاخ، پوشش، پرده، جاى شكارچى، خيمه،- من المَاءِ و نحوِهِ: آب صاف و زلال،- من الشَّبَابِ: آغاز جوانى،- مِن الْخَيلِ: اسب زيبا و خوش اندام،- مِنْ الْبَيتِ: رواق خانه، پيشگاه خانه،- من اللَيْلِ: پاسى از شب،- مِنَ السَّحَابِ: ابر دايره مانندى بگونه ى رواق خانه يا بارش آن؛ «أَلْقَتِ السَّحَابَةُ ارْوَاقَهَا» : ابر باران خود را پياپى ريخت.
=الرُّوقَة-
[روق] : آنكه بسيار زيبا باشد؛ «غِلْمَان رُوقةٌ» : نوجوانان زيبا، پسران خوبروى. اين واژه در مفرد و جمع و مذكر و مؤنث يكسان بكار مى رود؛ «غُلامُ رُوقَةٌ و جَارِيَةٌ رُوقَةٌ و جَوارٍ رُوقَةٌ» ، بهترين افراد مردم.
=الرَّوْقَة-
[روق] : زيبائي چشمگير.
=رَوَّم-
تَرْوِيمًا [روم] : درنگ كرد،- فُلانًا و بهِ:
او را خواهان فلانى كرد،- رَأْيَهُ: به چيزى پس از چيز ديگرى توجه كرد.
=الرُّوم-
مترادف (الرَّوْم) ،- (ك) :
گونه اى مشروب الكلى است كه از تفاله ى نيشكر و تقطير آن بعمل مىيد، نام فرقه اى از مسيحيان است، نژادى از مردم كه در شمال درياى مديترانه زندگى مى كنند؛ «بَحرُ الرُّوم» : درياى مديترانه كه بران (البَحْرُ الأَبْيَض) نيز اطلاق مى شود.
=الرَّوْم-
[روم] : نرمه ى گوش.
=الرُّومانْسِيَّة-
مترادف (الرَّومَنْطِيقِيَّة) است.
=الرُّومَانِيّ-
نسبت به (روم) است.
=الرُّومَنْطِيقِيَّة-
مكتبى است ادبي كه در آن احساس و خيال بر خرد چيره مى شود و فرد در آن برترى دارد. اين تعبير (فرانسه) است.
=الرُّومِيّ-
واحد (الرُّوم) است.
=الرُّونَة-
[رون] : «رُؤنَةُ الشي ءِ» : سختى و شدت آن چيز.
=الرَّوَنْد-
(ن) : گياهى است سنتى از تيره ى (بَطْبَاطِيَّات) كه داراى برگهاى پهن است و خوردنى است و براى نرمى معده و تقويت آن مورد استفاده قرار مى گيرد. اين واژه فارسى است.
=الرِّوَنْد-
(ن) : مترادف (الرَّوند) است.
=الرَّوْنَق-
[رنق] : نكوئى و زيبائي و درخشندگى.
=رَوِيَ-
-رِيًّا و رَيًّا و رِوًى [روي] من الماء: آب نوشيد و سيراب شد،- الشجَرُ: درخت پرورش يافت و سبز شد.
=الرَّوِيّ-
[روي] : مرد خردمند و خوش اندام، ساقى، نوشنده، حرف قافيه ى شعر، ابر پر باران،- مِنَ الشرْبِ: نوشيدن سيراب كننده؛ «ماءٌ رَوِيٌ» : آبى سيراب كننده.
=الرَّوِيئَة-
[روأ] : انديشيدن و نگريستن در امرى.
=الرَّوِيَّة-
[روي] : مؤنث (الرَّوِيّ) است، انديشيدن و نگريستن در كارها؛ «عَن رويَّة» : با تدبير و بصيرت؛ «عَن غَيرِ رَوِيَّة» :
بدون تدبير و انديشه، نيازمندى، بقيه بدهى و مانند آن.
=الرَّوِيحة-
[روح] : سرور و شادمانى كه پس