مَرُوحٌ»: كمانى كه در تيراندازى روان باشد.
[روح] : مفع، «دهنٌ مُرَوَّح» : روغن خوشبو.
=المَرْوَحَة-
ج مَرَاوِح [روح] : بيابان كه بادها در آن مى وزند.
=المِرْوَحَة-
ج مَراوِح [روح] : باد زن،- الكهربائيَّة: پنكه، باد زن برقى، نام ديگر آن (المِهواية) است.
=المَرُوخ-
روغن و مانند آن كه بر بدن مالند.
=المِرْوَد-
ج مَرَاوِد [رود] : محور چرخ، آهن حلقه لگام كه در آن مى گردد، ميخ. ميل سرمه دان.
=المُرُور-
[مرّ] : مص، «مُرُورُ الزمنِ» في القانون:
مرور زمان در قانون عبارت از گذشت مدتى معين براى باطل شدن يا بدست آوردن حقي است.
=المَرُوس-
[مرس] : چرخى كه در آن رسن از مجراى خود خارج شده باشد.
=المَرُوض-
[روض] : «مُهْرُ مَرُوضٌ» : كره اسبى كه راه رفتن را تربيت يافته باشد.
=المَرُوضَة-
[روض] : مؤنث (المَرُوض) است.
=المُرُوط-
شتاب در راه رفتن و دويدن.
=المُرَوَّع-
[روع] : بيمناك، ترسو.
=المُرَوَّق-
[روق] : تصفيه شده؛ «بيتٌ مُرَوَّق» :
خانه رواق دار.
=المَرُون-
[رون] : «مَرُونٌ به» : شكست خورده و مغلوب.
=المَرِيّ-
ج مَرَايَا [مري] : شتر بسيار شيرده، رگ پستان كه پر از شير شده و روان مى شود.
=المُرِّيّ-
[مرّ] : آنچه كه غذا را خوشمزه كند، نوعى داروى قديمى است.
=المَرِي ء-
[مرأ] : صاحب مروّت،- ج مُرُوء و امْرِئَة: سرخناى، مجراى غذا از گلو تا معده؛ «طعامٌ مَرِي ءٌ» : غذاى گوارا؛ «هنيئًا و مريئًا» :
نوش جان باشد.
=المَرِيئَة-
[مرأ] : مؤنث (المَرِي ء) است «ارْضٌ مَرِيئَةٌ» : جاى خوش هوا.
=المِرْياع-
[ريع] : «ناقةٌ مِرْياع» : ماده شتر پر شير و شيرده.
=المُرِيب-
[ريب] : با شك و شبهه.
=المُرْيَة-
[مري] : مجادله، شكّ.
=المِرْيَة-
[مري] : جدل؛ «ما فيهِ مِريةٌ» بدون مناقشه، شك، آنچه از شير كه با مالش پستان شتر بدست آيد.
=المَرِيَّة-
[مري] : ماده شتر پر شير.
=المُرَيَّث-
[ريث] : «رجُلٌ مُرَيَّثُ العينين» :
مردى كه ديد چشمان وى ضعيف باشد.
=المَرِيج-
ج أَمْرِجَة: استخوان سفيد رنگى كه در ميان شاخ ديده مى شود؛ «غصنٌ مَريج» :
شاخه انبوه و بهم پيچيده درخت؛ «سَهْمٌ مَريجٌ» : تير سست و ناپايدار.
=المَرِيح-
[روح] : باد خورده، آنچه كه بر آن باد وزيده است.
=المِرِّيح-
ج مِرِّيحُون [مرح] : خورسند.
=المِرِّيخ-
[مرخ] : احمق، كسيكه بسيار خود را چرب كند، و در علم ستاره شناسى بمعناى يكى از سيارات منظومه شمسى است،- من الشجر: درخت نرم و نازك.
=المَرِيد-
[مرد] : خرما كه در شير خيس و نرم شود،- ج مُرَدَاء:،- گردنكش و ماجراجو، نافرمان و سركش.
=المِرِّيد-
[مرد] : بسيار نافرمان و گردنكش.
=المَرِير-
ج مَرَائِر [مرّ] : اراده و تصميم؛ «رجُلٌ مَرِيرٌ» : مرد نيرومند و با اراده؛ «استمرَّ مَرِيرهُ» :
پس از ناتوانى محكم و استوار شد،- من الحبال: ريسمان محكم؛ «امْرٌ مرِير» : كار محكم و استوار.
=المُرَيْرَاء-
[مرّ] : دانه اى سياهرنگ در ميان دانه هاى گندم كه بدور ريخته مى شود.
=المَرِيرَة-
ج مَرَائِر [مرّ] : مرادف (المَرِير) است، عزت نفس و بزرگى، نخهاى ريسمان.
=المَرِيس-
[مرس] : آنچه كه در آب خيسانده شود مانند خرما و غيره.
=المَرِيش-
[ريش] من السهام: تيرى كه بر آن پر چسبانيده باشند تا آنرا به هوا برد.
=المُرَيَّش-
[ريش] : پُر مو، لاغر و كم گوشت، لاغر و سفت،- من السّهام:
مرادف (المَرِيش) است،- من الرّجال: مردى كه به او از سوى سلطان نشانى از پر داده شود تا آنرا بعلامت شرف و افتخار بر سر خود نهد؛ «البُرْدُ المُريَّش» : پارچه اى كه بر روى آن شكل پر نقش شده باشد.
=المَرِيض-
ج مَرْضَى: بيمار؛ «رأيٌ مريضُ» :
رأى نادرست و انديشه غلط؛ «قلبٌ مريضٌ» :
آنكه در امر دين سست باشد.
=المَرِيضَة-
ج مِرَاض و مَرْضَى: مؤنث (المريض) است؛ «عينُ مَرِيضَةٌ» : چشم سست و خسته، «ريحٌ مريضةٌ» : باد سست و كم؛ «شمسٌ مريضة» : آفتاب كم رنگ؛ «ليلةٌ مريضة» : شبى كه در آن ستاره ها ديده نشوند،؛ «ارضُ مريضة» : زمين پر فتنه و نا امن.
=المَرِيط-
«سهمٌ مَريطٌ» : تير بدون پر.
=المُرِيع-
[روع] : هولناك و ترسناك؛ «مَطَرٌ مُرِيعٌ» : باران پر بركت.
=المَرِيع-
[مرع] : «مكانٌ مَرِيعٌ» ج أَمْراع و أَمْرُع:
جاى حاصلخيز و پر بركت.
=المَرِيعَة-
[مرع] : «مكانٌ مَرِيعٌ» ج أَمْراع و أَمْرُع:
جاى حاصلخيز و پر بركت.
=المَرِيعَة-
[مرع] «أرضٌ مَرِيعَةٌ» : سرزمين حاصلخيز و پر نعمت.
=المُرَّيْق-
(ن) : گل كاجيره به رنگ زرد.
=المُرِّيق-
(ن) : مرادف (المُرَّيق) است.
=المَرْيَلَة-
[ريل] : سينه بند بچه.
=مَرْيَم-
ج مَرْيَمات: بلند و بالا- نام زن است و اين كلمه سريانى است.
=المُرِينُون-
[رين] : مردمى كه دام و ستور خود را از دست داده اند.
=مَزَّ-
-مَزَازَةً و مُزُوزَةً [مزّ] الطعمُ: مزه آن ترش و شيرين شد،-- مزًّا الشي ءَ: آنرا مكيد.
=المُزّ-
[مزّ] : آنچه ترش و شيرين باشد، مي خوش طعم.
=المَزّ-
[مزّ] : سخت و دشوار.
=المِزّ-
[مزّ] : اندازه و اضافه، بسيارى؛ «شي ءٌ مِزٌّ» : چيزى برتر و يا فزون تر.