-سَوَلًا [سول] : پايين شكم و زير ناف او سست و فروهشته شد.
تَسْوِيلًا [سول] لهُ الشيطانُ: شيطان او را گمراه و او را به انجام آن كار تشويق كرد.
=السُّول-
[سأل و سول] : اين واژه مخفّف (السُّؤْل) است.
=السَّوْلَاء-
[سول] : مؤنث (الأَسْوَل) است، دلو بزرگ.
=السُّولَة-
[سأل] : اين واژه مخفّف (السُّؤْلة) است.
=السُّوَلَة-
[سول] : بسيار سؤال كننده.
=السَّوْلَع-
[سلع] (ن) : گياه صبر زرد كه تلخ است؛ هو امَرُّ مِن السَّوْلَع»: از صبر زرد تلختر است.
=سَوَّمَ-
تَسْوِيمًا [سوم] هُ الأَمرَ: آن كار را به وى تكليف كرد، عهده دار نمود،- هُ في ما يَمْلِكُه: او را در آنچه كه داشت حاكم كرد،- فلانًا: فلانى را با خواسته هايش رها كرد تا هر چه كه بخواهد انجام دهد،- الخَيلَ: اسبان را فرستاد، اسبان را براى چرا رها كرد،- عليهم: بر آنها يورش برد و فتنه راه انداخت،- الفَرَسَ: اسب را با داغ نشان كرد.
=السُّومَة-
[سوم] : نشان و علامت.
=سَوِيَ-
يَسْوَى سِوًى [سوي] الرجُلُ: كارهاى آن مرد درست و استوار شد.
=السَّوِيّ-
ج أَسْوِيَاء [سوي] : مستوي، عدالت و دادگرى؛ «غُلامٌ سَوِيٌّ» : جوانى آراسته و سالم و تندرست؛ «مكانٌ سَوِيٌّ» : جاييكه در وسط و ميانه ى دو چيز يا دو طرف باشد.
=السَّوِيَّة-
ج سَوَايَا [سوي] : مؤنث (السوِيّ) است، برابرى، وسيله اى كه بر آن بردگان و نيازمندان سوار شوند؛ «قسم الشي ءَ بينَهُمَا بالسَّوِيَّةِ» : آن چيز را ميان آن دو نفر بطور مساوى تقسيم كرد؛ «سَوِيَّةً» : با هم.
=السُّوَيْدَاء-
[سود] : مترادف (السَّوْداء) است.
=السَّوِيط-
[سوط] : آنچه كه با چيزى آميخته باشد.
=السَّوِيطَة-
[سوط] : مؤنث (السَّوِيط) است.
=السُّوَيْعَة-
[سوع] : تصغير (السَّاعة) است.
=السَّوِيق-
ج أَسْوِقَة [سوق] : آرد گندم يا جو، مي، و در زبان متداول بر آردى كه از آن بهنگام الك كردن بلغور بدست مىيد اطلاق مى شود.
=السِّيّ-
ج أَسْواء [سوي] : بيابان، برابر، مانند و همسان؛ «هُما سِيَّان» : آن دو همانند يكديگرند؛ «مكانٌ سِيٌّ» : جاى هموار؛ «لَا سِيَّمَا» : بويژه. اين واژه تركيبى است از (سِيّ) و (ما) كه معناى استثناء را مى رساند و ما بعد را به ما قبل ترجيح ميدهد و گاهى بدون (لَا) بكار برده مى شود و گويند (سِيَّمَا) ولى لغت ضعيفى است. حركت اسم بعد از اين واژه دو وجه دارد نخست حالت رفع براى مبتداى محذوفى. و دوم حالت جرّ به اضافه. پس هر گاه گويند (يُعْجِبُنِي الرَّبِيعُ و لَا سِيَّمَا ازهارُهُ) با رفع ازهار در اينجا (ما) موصول است در محل جر به اضافه و (ازهارُهُ) خبر است براى مبتداى محذوفى كه تقدير آن (هي) است، و خبر (لا) نيز در اينجا محذوف است و تقدير آن (مَوجُودَةٌ) است.
اما اگر گفته شود ( ... لَا سِيَّمَا ازْهَارِهِ) در اينجا (ما) زائده است و (ازْهارِهِ) مضاف اليه و خبر (لا) محذوف است كه در هر دو حال (سِيّ) اسم لاى نفى جنس است.
=السَّيَاب-
[سيب] : خرماى نارس يا غوره ى خرما.
=السُّيَّاب-
[سيب] : مترادف (السَّيَاب) است.
=السَّيَّاب-
[سيب] : مترادف (السَّيَاب) است.
=السَّيَابَة-
[سيب] : واحد (السيَاب) است، مي.
=السُّيَّابَة-
[سيب] : واحد (السُّيَّاب) است.
=السَّيَّابَة-
[سيب] : واحد (السَّيَّاب) است.
=السِّيَاج-
ج سِيَاجات و أَسْوِجَة و سُوج [سيج] :
ديوار، آنچه كه بر چيزى احاطه داشته باشد مانند درخت انگور و نخل، و در زبان متداول بر نرده و ديوارهاى چوبى اطلاق مى شود.
=السَّيَّاح-
[سيح] : آنكه بسيار سفر كند.
=السِّياحة-
[سيح] : مص، سياحت، جهانگردى، گردش تفريحى.
=السِّيَاحِيّ-
آنچه كه ويژه ى سفر و سياحت باشد.
=السِّيَادة-
[سود] : مص، لقبى است اشرافى كه بر بزرگان و افراد محترم اطلاق مى شود.
=السَّيَّار-
[سير] : آنكه بسيار سير و سفر و رفت و آمد كند.
=السَّيَّارات-
[سير] (فك) : سياره هاى آسمانى كه به دور خورشيد مى گردند و با توجه به مدار آنها نسبت به خورشيد عبارتند از:
عُطارِد، زهره، زمين، مِرِّيخ، مشتري، زُحل، اورانوس (كه در سال 1781 ميلادى وسيله ى هرتزل كشف شد) ، نپتون (كه در سال 1846 ميلادى وسيله ى لي فرييه كشف شد) ، بُلُوتون (كه در سال 1930 ميلادى كشف گرديد) ؛ عُطارِد و زُهرة به خورشيد نزديكتر از زمين است و باين دو (السَّيَّارتان السُّفْليَانِ) گويند. اين ستاره هاى سيار در مقابل ستاره هاى ثابت مى باشند؛ «السَّيَّاراتُ العُلْيَا» (فك) : ستاره هاى سيارند كه نسبت به زمين از خورشيد دورترند.
=السَّيَّارَة-
ج سَيَّارات [سير] : مؤنث (السَّيّار) است، كاروان، اتومبيل يا ماشين.
=السِّيَاسَة-
[سوس] : مص، ارشاد مردم به راه راست كه هدايت كننده باشد، فن حكومت و اداره ى امور داخلى و خارجى كشور كه به آن (السَّيَاسَةَ الدَّاخِلِيَّة و السِّيَاسَة الخَارِجِيَّةُ) گويند،- المَدَنِيَّة: امور معاش و تغذيه ى مردم وسيله ى دولت بر اساس عدالت و برابرى،- الاقْتِصَاديَّة: فن تدبير امور مالى و دارائى كشور و اداره كردن آن.
=السِّيَاسِيّ-
آنچه كه به سياست ويژه گى دارد،- ج سِيَاسِيُّون: سياستمدار، مرد سياسى.
=السِّيَاط-
[سوط] : شاخه ها يا ساقه هاى كرفس كه مانند تازيانه مى باشد.
=السَّيَّاف-
ج سَيَّافَة [سيف] : شمشيردار، شمشيرزن، جنگجو؛ «سَيَّافُ الأَمِير» : آنكه گردن بزهكاران را بزند، جلاد؛ «رجُلٌ