[هيب] : مص، ترس، جدائى از مردم و گوشه نشينى.
=هَيْتُ-
[هيت] : «هَيْتُ لَك» : بيا (اين كلمه در مفرد و مثنى و جمع و مذكر و مونث) يكسان بكار برده مى شود ولى ضمير ما بعد آن صرف مى شود مانند «هيتُ لكما و هيتُ لكم و هيت لكنّ ... »
هَيْتَ-
مرادف (هَيْتُ) است.
=هَيْتِ-
مرادف (هَيْتُ) است.
=هِيتُ-
مرادف (هَيْتُ) است.
=هِيتَ-
مرادف (هَيْتُ) است.
=هِيتِ-
مرادف (هَيْتُ) است.
=الهَيْثام-
[هأم] (ح) : گونه اى پروانه بشكل اسطواني.
=الهَيْثَم-
[هثم] (ن) : گونه اى گياه ترشك،- (ح) : باز، جوجه كركس و جوجه عقاب، شن و ماسه سرخ رنگ.
=هَيَّجَ-
تَهْيِيجًا [هيج] الشي ءَ: آن چيز را برانگيخت؛ «هَيَّجَ بَيْنَهما الشرَّ» : ميان آن دو فتنه و شرّ بر پا كرد.
=الهَيْج-
[هيج] : مص، جنگ، تكان خوردن، بادى كه تند بوزد؛ «يومُ هَيْجٍ» : روز پر باد يا ابرى و بارانى، زردرنگى، خشكى.
=الهَيْجَا-
[هيج] : جنگ.
=الهَيْجَا-
[هيج] : جنگ.
=الهَيْجَاء-
[هيج] : مرادف (الهَيْجَا) است.
=الهَيْدَب-
[هيدب] : آنكه پر موى باشد، پستان زن،- مِنَ السَّحَاب: ابر بسيار نزديك بزمين كه ريزش باران آن مانند رشته هاى نخ به نظر آيد.
=الهِيدْرُوجين-
(ك) : ايدروژين.
=الهَيْذَارَة-
[هذر] : «رَجُلٌ هَيْذَارَةٌ» : مرد پرگوى و ياوه گوى. مرادف (هَذِرٌ) است.
=الهَيْذَر-
[هذر] : «رَجُلٌ هَيْذَرٌ» : مرادف (هَذِرٌ) است.
=الهَيْذَرَة-
[هذر] : «امرأَةٌ هَيْذَرَةٌ» : زن هذيان گوى و ياوه گوى.
=الهَيِّر-
[هور] : آنكه در كارها تهوّر كند، بى باك باشد.
=الهَيْرَط-
[هرط] : نرم و سست.
=الهَيْزَعَة-
[هزع] : ترس، سر و صدا و بانك و فرياد در پيكار.
=الهَيْشَة-
ج هَيْشَات [هيش] : گروه در افراد مختلف، هراس، فتنه.
=الهِيشَة-
ج هِيَش: درخت پر شاخ و برگ. اين كلمه در زبان متداول رايج است.
=الهَيْشُوم-
[هشم] : «كَلَأٌ هَيْشُومٌ» : گياه و علف نرم و تازه.
=الهَيْص-
[هيص] : «هَيْصُ الطّيرِ» : سرگين مرغ و پرنده.
=الهَيْصَار-
[هصر] (ح) : شير درنده.
=الهَيْصَر-
[هصر] (ح) : شير درنده.
=الهَيْصَم-
[هصم] : «نابٌ هَيْصَمٌ» : دندانى كه هر چيز را بشكند.
=الهَيْصُور-
[هصر] (ح) : شير درنده.
=هَيَّضَ-
تَهْيِيصًا [هيض] هُ: او را برانگيخت و به هيجان در آورد.
=الهَيْض-
[هيض] : مص، سرگين مرغ و پرنده.
=الهَيْضَاء-
[هيض] : گروهى از مردم.
=الهَيْضَة-
[هيض] : اسم مرّه از (هاضَ) است، قى و اسهال، بازگشتن غم و اندوه، بازگشتن بيمارى پس از بيمارى.
=الهَيْضَل-
[هضل] : گروه مسلّح، لشكر بسيار؛ «حِمْلٌ هَيْضَلٌ» : بار سنگين و بزرگ.
=الهَيْضَلَة-
[هضل] : گروه مسلّح، سر و صداى مردم، زن ميانسال،، من النّوقِ: ماده شتر فربه و بلند اندام، ماده شتر پر شير، ماده شتر سالخورده.
=الهَيْطَل-
ج هَيَاطِل و هَيَاطِلَة [هطل] (ح) : روباه، گروه كمى كه با آن پيكار كنند، نژادى از تركان يا هنديان.
=الهَيْطَلَة-
[هطل] : ديگ مسى يا سربى.
=- اين كلمه فارسى است-.
=الهَيْعَة-
[هيع] : روان شدن چيز ريخته شده بر روى زمين، صداى دشمن كه از آن بترسند، هر فرياد و صداى ناهنجارى كه بترساند، بد با سستى؛- ارضٌ هَيْعَة»: زمين پهن و گسترده.
=الهَيْعُوعَة-
[هوع] : قى و استفراغ بطور طبيعى.
=هَيِفَ-
-هَيْفًا و هَيَفًا [هيف] الغلامُ: شكم او كوچك و كمرش باريك شد.
=الهَيْف-
مص، باد گرم كه گياهان را خشك و حيوانات را تشنه و آبها را خشك كند.
=الهَيْفَاء-
[هيف] : زن شكم فرو رفته و كمر باريك.
=الهَيْفَان-
[هيف] : تشنه، بسيار تشنه، آنكه زود بزود تشنه شود.
=الهَيْق-
ج أَهْيَاق و هُيُوق [هيق] : شترمرغ،- من الرِّجال: مرد بسيار بلند و يا دراز و باريك.
=الهَيْقَة-
[هيق] : مؤنث (الهَيْق) است.
=الهَيْقَعَة-
[هقع] : آواى ضربه شمشير، نواختن چيزى خشك بر چيزى سخت تا صداى آن شنيده يا نواختن سنگ بر روى آهن.
=الهَيْقَل-
[هقل] : شترمرغ جوان،- (ح) :
سوسمار.
=الهَيْقَلَة-
گونه اى راه رفتن.
=هَيْكَلَ-
هَيْكَلَةً [هكل] الزرعُ: گياه رشد و نموّ كرد.
=الهَيْكَل-
ج هَيَاكِل [هكل] : ساختمان بلند، جاى مقدس در كليسا كه قربانى را به آن نزديك كنند، چهره و پيكره و مجسمه، درخت يا گياه كه بلند شده و نمو كند، هر جانور فربه؛- «فرسٌ هَيْكَلٌ» : اسب بلند؛ «الْهَيْكُلُ العَظْمِيُّ» : استخوان بندى بدن اين كلمه يونانى است بمعناى بدن خشك شده.
=الهَيْكَلَة-
[هكل] : مص، واحد (الهَيْكَل) براى گياه يا درخت است.
=هِيلَ-
هَوْلًا [هول] السكرانُ: مرد مست چيزهائى بنظرش آمد كه از آن ترسيد.
=هَيَّلَ-
-تَهْيِيلًا [هيل] عليهِ الترابَ: بر روى آن خاك بسيار ريخت.
=الهَيْل-
[هيل] : مص، آنچه از شن و ماسه كه ريخته شده باشد.
=الهَيَلَانُ-
[هيل] : آنچه از شن و ماسه كه ريخته شده باشد.