[قدّ] : گوشت بريده شده، لباس كهنه و چرك.
=القَدِيدِيُّون-
[قدّ] : پيشه وران غير نظامى وابسته به ارتش مانند آرايشگران و جز آنها.
=القُدَيْر-
مصغّر (القِدر) است (ديگ كوچك) .
=القَدِير-
با قدرت، از نامهاى خداوند متعال است، گوشت كه در ديگ پخته شده باشد.
=القُدَيْرَة-
مصغر (القِدْر) است.
=القِدِّيس-
مَرد درستكار و نيكوكار كه مورد تقرّب درگاه خداوند است، مؤمنى كه با پاكى و فضيلت بدرود زندگى گويد.
=القِدِّيسَة-
مؤنّث (القِدِّيس) است.
=القَدِيم-
ج قُدَمَاء و قُدَامى و قَدَائِم: اين واژه بمعناى قديم و ضدّ (الحديث) است؛ «قديما» : در روزگار گذشته؛ «منذ الْقَدِيمَ» :
از زمان گذشته.
=القُدَيْمَة-
مصغر (القَدَم) : به معناى پاى كوچك است.
=القَدِيمَة-
ج قَدِيمات و قَدَائِم: مؤنّث (القُدّام و القَديم) است.
=قَذَّى-
تَقْذِيَةً [قذي] عينَهُ: خاشاك را از چشم خود بيرون آورد.
=القَذَى-
ج قُذِيّ و أَقْذَاء [قذي] : كاه و مانند آن كه در چشم يا در شراب افتد.
=القِذَى-
ج قُذِيّ و أَقْذَاء [قذي] : خاك كوبيده و نرم بسان گرد.
=القَذَاة-
[قذي] : مُرادف (القَذى) است.
=القِذَاف-
هر چه با آن چيزى پرتاب كنند.
=القَذَّاف-
صيغه مبالغه است بسيار پرتاب كننده، منجنيق، آنچه كه از فاصله دور پرتاب شود، كشتى يا ستور كه بر آن سوار شوند، ترازو.
=القَذَال-
ج قُذُل و أَقْذِلَة: فاصله ميان دو گوش از طرف پشت سر.
=قَذَرَ-
-قَذَرًا و قَذَارَةً: اين واژه ضد (نَظُفَ) است، پليد شد، چرك شد،- قذرًا الشي ءَ:
آن چيز را چرك و پليد كرد.
=قَذِرَ-
قَذَرًا و قَذَارَةً: مُرادف (قَذُرَ) است،- قَذَرًا الشَّي ءَ: آن چيز را چرك كرد. آن چيز را پليد دانست و از آن دورى كرد.
=قَذُرَ-
-قَذَرًا و قَذَارَةً: چرك شد. چرك بود.
اين واژه ضدّ (نَطُفَ) است.
=قَذَّرَ-
تَقْذِيرًا [قذر] الشي ءَ: آن چيز را چرك كرد.
=القَذْر-
چرك و پليد.
=القَذُر-
مُرادف (القَذْر) است.
=القَذَر-
مص، چرك و ناپاك،- ج اقْذار و مَقَاذِر على غير القياس: بر خلاف قياس بمعناى چركى و پليدى است و گاهى بر مدفوع نيز اطلاق مى شود.
=القَذِر-
چرك و پليد.
=قَذَعَ-
-قَذْعًا هُ: به او ناسزا گفت.
=القَذَع-
دشنام و ناسزا گوئى، چركى و پليدى.
=القَذِع-
بد زبان و ناسزاگو.
=قَذَفَ-
-قَذْفًا: قي كرد،- المَلَّاحُ: ملوان قايق را با پارو براه انداخت،- بِقولِهِ: بدون فكر و انديشه سخن گفت،- الحَجَرَ وَ بِالْحَجَر:
سنگ پرتاب كرد،- الرَّجُلَ: او را تُهمت زد، هُ بِكَذا: به چيزى او را تهمت زد،- هُ بِالْحَجَر: سنگ بر وى انداخت.
=القُذُف-
مُرادف كلمه (القَذُوف) است.
=القَذَف-
دور، بعيد.
=القُذْفَة-
ج قِذَاف و قُذَف و قُذُف و قُذُفَات: كنار و ناحيه، بلندى، قلّه هاى مشرف بر كوه.
=قَذَلَ-
-قَذْلًا هُ: بر پشت سرِ او زد، او را نكوهش كرد.
=القَذَل-
عيب و نقص.
=القَذُور-
مُرادف (الْقَاذُور) است.
=القَذُوف-
دور؛ «ناقَةٌ قَذُوفٌ» : شتر تندرو كه همواره پيشاپيش شتران راه پيمايد.
=قَذِيَ-
-قَذًى و قَذَيَانًا و قَذْيًا [قذي] تْ عينُهُ: در چشم او خاشاك افتاد، الشَّرابُ: در نوشابه خار و خاشاك افتاد.
=القَذِيَة-
«عَيْنٌ قَذِيَةٌ» : چشمى كه در آن كاه يا خاشاك افتاده باشد.
=القَذِيَّة-
[قذي] : «عَيْنٌ قَذِيَّةٌ: مُرادف (قَذِيّة) است.
=القَذِيع-
فاحش، ناروا، ناسزا.
=القَذِيعَة-
ناسزاگوئى و دشنام.
=القَذِيف-
دور، (ا ع) : گلوله توپ كه به سوى دشمن هدف گيرى مى شود.
=القَذِيفَة-
ج قَذَائِف: آنچه كه پرتاب شود از قبيله گلوله و موشك،- اليدَويَّة: نارنجك و بمب دستى؛ «القَذَائِفُ الصَّارُوخِيَّة» : انواع موشكها كه بر سه نوع است: 1 - موشكهائى كه با دستگاه پرتاب كننده به هدف زده مى شوند، 2 - موشكهائى كه بوسيله رادار حركت و به هدف برخورد مى كنند، 3 - موشكهائى خود كار كه بدون رادار و با نيروى جاذبه هدف را مى زنند.
=قَرَّ-
-قَرًّا [قرّ] اليومُ: هواى روز سرد شد،-- قُرَّةً وَ قَرَّةً وَ قُرُورَةً تْ عَيْنُهُ: چشم او روشن و اشك آن خشك شد يا آنچه را كه مى خواست ديد،- قُرًّا القِدْرَ: در ديگ آب سرد ريخت، عليهِ الْمَاءَ: آب بر روى آن ريخت،- قَرَارًا وَ قُرُورًا وَ قَرًّا وَ تَقْرارًا وَ تَقِرَّةً فِى الْمَكانِ اوْ عَلىَ الأَمْرِ: در آن جايگاه يا در آن كار ثابت و پايدار ماند؛ «لا يَقِرُّ له قَرَارٌ» : در يك وضع و يا در يك حال پايدار نيست،- الرَّأْيُ عَلَى كَذا: رأى بر چيزى مقرر گرديد،-- قريرًا تِ الحيَّةُ: مار صدا كرد،- قَرًّا و قريرًا تِ الدَّجَاجَةُ: مُرغ صداى خود را قطع كرد.
=قُرَّ-
قَرًّا و قِرًّا [قرّ] : سرما خورد، سرما خوردگى پيدا كرد.
=القُرّ-
[قرّ] : سرما، قرار گرفتن در يك جا،- (ح) : حشره اى است دراز و باريك كه بر روى آب مى ماند و از آن صدائى بسان (قُرقُر) برمىيد نام ديگر آن (حَبْلُ القُرّ) است كه در زبان متداول رايج است.
=القَرّ-
[قرّ] : مص، محل نشستن مردان بر روى محمل كه جاى آن بين محمل و زين است، هودج؛ «قَرُّ الثّوبِ» : چين و شكن پيراهن و جامه؛ «يَوْمُ القَرّ» : روز بعد از عيد قربان است كه حاجيان در مِنى جمع