بكشند.
ج مَنَاحِيت [نحت] : تيشه تراشيدن.
=المِنْحار-
[نحر] : كريم و بخشنده، آنكه براى ميهمانان خود شتران بسيار قربانى كند، ميهمان دار و ميهمان نواز.
=المِنْحَاز-
[نحز] : هاون.
=المُنَحِّب-
[نحب] : فا؛ «سَيْرٌ مُنَحِّبٌ» : راه رفتن تند و سريع.
=المِنْحَة-
ج مِنَح: عطا و بخشش،- المَدْرسيَّة: هزينه كمك تحصيلى به دانش آموزان يا دانشجويان.
=المِنْحَت-
ج مَنَاحِت [نحت] : ابزار تراش.
=المُنْحَدَر-
سرازيرى، سراشيبى.
=المَنْحَر-
[نحر] : جاى قربانى كردن از گلوگاه دام، كشتارگاه.
=المُنْحَرِف-
[حرف] : فا؛ «شِبْهُ المُنْحَرِف» :
به واژه شِبْه مراجعه شود.
=المُنْحَطَة-
[نحط] : ماده شتر يا اسب كه به بيمارى درد سينه دچار باشند.
=المُنْحَنَى-
[حنو] : پيچ و خم دره.
=المَنْحُور-
ج مَنَاحِير [نحر] : بالاى سينه.
=المَنْحُوز-
[نحز] : «بعيرٌ مَنْحُوزٌ» : شترى كه به بيمارى گرفتگى سينه و سرفه دچار شده باشد.
=المَنْحُوس-
[نحس] : نحس و بد يُمن.
=المَنْحُوْطَة-
[نحط] : مرادف (المُنْحَطَة) است.
=المَنْحُوف-
[نحف] : آنكه در خلقت وى لاغرى و كم گوشتى باشد.
=المِنْخَاب-
ج مَنَاخِيب [نخب] : ناتوانى كه در او خيرى نباشد.
=المِنْخَار-
ج مَنَاخِير [نخر] (ع ا) : بينى. اين كلمه در زبان متداول رايج است.
=المُنْخُر-
ج مَنَاخِر [نخر] (ع ا) : بينى.
=المَنْخَر-
ج مَنَاخِر [نخر] (ع ا) : بينى.
=المَنْخِر-
ج مَنَاخِر [نخر] (ع ا) : مرادف (الْمَنْخَر) است.
=المِنْخَر-
ج مَنَاخِر [نخر] (ع ا) : مرادف (الْمَنْخَر) است.
=المِنْخِر-
ج مَنَاخِر [نخر] (ع ا) : مرادف (الْمَنْخَر) است.
=المِنْخَس-
ج مَنَاخِس [نخس] : سيخ، سيخانك.
=المُنْخَع-
[نخع] (ع ا) : مفصل ميان گردن و سر، جاى بريدن نخاع.
=المُنْخَفَض-
ج مُنْخَفَضات [خفض] :
گودالها و فرو رفتگيهاى زمين كه معمولًا پر از آب است.
=المُنْخُل-
ج مَنَاخِل [نخل] : الك.
=المَنْخَل-
ج مَنَاخِل [نخل] : مرادف (المُنْخُل) است.
=المَنْخُوب-
[نخب] : اسم مفعول است، كسيكه از فرط لاغرى گوشت بر تن او نمانده است، مرد ترسو و بزدل.
=المَنْخُور-
ج مَنَاخِير [نخر] (ع ا) : مرادف (المَنْخَر) است.
=المَنْخُوس-
[نخس] : مفع،؛ «بعيرٌ مَنْخُوس» :
شترى كه به بيمارى گَرى دچار باشد.
=المُنَدَّى-
[ندو] : جاى دوانيدن اسبها تا اينكه عرق كنند.
=المَنْدَب-
ج مَنَادِب [ندب] : گريه و زارى براى مرده.
=المِنْدَبَى-
[ندب] : آنكه نيازمنديهاى مردم را بسرعت بر آورده كند.
=المَنْدَرِين-
(ن) : نارنگى كه در زبان متداول به آن يوسف افندى گويند.
=المِنْدَغ-
[ندغ] : مردى كه با نيزه و يا گفتار خود طعنه زند.
=المِنْدَغَة-
[ندغ] : سفيدى بيخ ناخن.
=المِنْدَف-
[ندف] : ابزار پنبه زنى.
=المِنْدَفَة-
[ندف] : مرادف (المِنْدَف) است.
=المُنْدَفِع-
[دفع] : فا، با غيرت، احساساتى، آنكه به تندى به خشم در آيد.
=المَنْدَل-
ج مَنَادِل [ندل] : چوب بخور خوشبو، كفش؛ «ضَرْبُ المَنْدَل عندَ اصحابِ التَّعْزيم» : گونه اى ورد يا افسون كه افسونگر خطى دائره مانند بر روى زمين بكشد و افراد در ميان آن بنشينند آنگاه به احضار ارواح و استفسار از آنها بپردازند.
=المِنْدَل-
ج مَنَادِل [ندل] : دستمال، دزد زبردست.
=المَنْدَم-
[ندم] : پشيمانى.
=المَنْدَمَة-
[ندم] : آنچه كه باعث پشيمانى شود.
=المَنْدُوب-
[ندب] : مفع، نماينده تام الاختيار، نماينده روزنامه يا گروه يا مجلس.
=المَنْدُوحَة-
[ندح] : فراخى و مجال؛ «لَكَ عن هذا الأمر مَنْدُوحَةٌ» : براى اين كار فرصت بسيار دارى و مى توانى آنرا رها كنى؛ «لا مَنْدُوحةَ لهُ عن ذَلِكَ» : از آن بى نياز نيست؛ «ارْضٌ مَنْدُوحةٌ» : سرزمين فراخ و دور.
=المُنْدِيَة-
ج مُنْدِيَات [ندو] : سخن يا گفتارى كه باعث عرق پيشانى از شرم شود.
=المَنْدِيل-
ج مَنَادِيل [ندل] : مرادف (المِنْدِيل) است.
=المِنْدِيل-
ج مَنَادِيل [ندل] : روسرى زن و گاهى مرد بر سر خود مى بندد، دستمال يا حوله كه با آن صورت را خشك كنند.
=مُنْذُ-
مرادف كلمه (مُذ) است، از زمانيكه؛ «مُنْذُ الآن» : از هم اكنون، «مُنْذُ الْيوم» : از امروز.
=المُنْذِر-
[نذر] : فا، ترساننده.
=المِنْزَحَة-
ج مَنَازح [نزح] : دلو و مانند آن كه در چاه فرو مى برند.
=المَنْزَع-
ج مَنَازع [نزع] : كشيدن چيزى تا حد نهايت.
=المِنْزَع-
[نزع] : تيرى كه در پرتاب كردن دور برد باشد، بسيار كشاننده چيزى.
=المَنْزَعة-
[نزع] : آنچه كه انسان از رأى و امر و تدبير خود بدان رجوع كند، همّت.
=المَنْزِعَة-
[نزع] : مرادف (المَنْزَعَة) است.
=المِنْزَعَة-
[نزع] : چوبى پهن كه با آن عسل چينند، خصومت و دشمنى.
=المِنْزَفَة-
[نزف] : آنچه كه با آن از چاه