[بحث] : بحث و پژوهش.
=المَبْخَرة-
ج مَبَاخِر [بخر] : مرادف (المِبْخَرة) است.
=المِبْخَرة-
ج مَبَاخِر [بخر] : بخوردان، مجمر كه در آن بخور كنند.
=المَبْخَلَة-
[بخل] : آنچه كه به بخل دعوت كند و بر آن وادار نمايد؛ «الولدُ مَبْخَلَةٌ» :
آن فرزند موجب بخل است.
=المَبْخُوت-
[بخت] : خوش شانس.
=المِبْدَان-
[بدن] : چاق و فربه.
=المَبْدَأ-
ج مَبَادِئ [بدأ] : اصل هر چيزى؛ «كُتُبُ المبادئ» : اصول دانش، سبب و علت؛ «مَبْدَئِيًا» نظرى، عمومى.
=المُبْدِل-
[بدل] : «مُبْدِلُ الأُسطواناتِ» :
دستگاهى كه صفحات گرامافون را بطور اتومات پخش كند.
=المُبَدَّن-
[بدن] : مرادف (المِبْدان) بمعناى فربه است.
=المِبْدَه-
[بده] : ناگهانى، بديهه گو.
=المِبْذال-
[بذل] : كسى كه بسيار بذل و بخشش كند.
=المُبَذِّر-
[بذر] : اسراف كننده، ولخرج.
=المِبْذَل-
ج مَبَاذِل [بذل] : يك دست لباس، لباس كهنه و فرسوده، كفش؛ «جَاءَ في مباذِلِهِ» : با لباس معمولى خود آمد، «فلانٌ في مباذِلهِ» : فلانى در زندگى ويژه خود است.
=المِبْذَلَة-
ج مَبَاذِل [بذل] : مرادف (المِبْذل) است.
=المِبْرَاة-
[بري] : چاقو، مدادتراش.
=المَبَرَّة-
ج مَبَارّ و مَبَرّات [برّ] : عطا و نيكى، آنچه كه نيكى بدست آورد.
=المِبْرَد-
[برد] : سوهان.
=المَبْرَدَة-
[برد] : خنك كننده؛ «هذا مَبْرَدَةٌ للبدن» : اين خنك كننده بدن است.
=المُبرِّر-
[برّ] : دليل و علت؛ «لا مُبَرِّرَ لَهُ» :
دليل يا جوازى ندارد.
=المَبْرَز-
[برز] : مستراح.
=المُبَرْسَم-
[برسم] : بيمار مبتلا به ذات الجنب (درد سينه) .
=المُبْرَشّ-
[برش] : كسى كه نقطه هائى خلاف رنگش بر روى پوست بدنش باشد.
=المُبْرِق-
[برق] : اسم فاعل است؛ «الْمُبرق الكاتِبُ» أو التِّلتيب: دستگاه تلكس و تلگراف (بى سيم) .
=المَبْرَق-
[برق] : «مَبْرَقُ الصبْح» : سپيده دم.
=المَبْرِك-
[برك] : خوابگاه شتران؛ «ليس لِفلان مَبْرَكُ جمل» : فلانى چيزى ندارد.
=المُبْرَم-
[برم] : محكم، بدون برگشت؛ «حُكْمٌ مُبْرَمٌ» : حكم قطعى.
=المِبْرَم-
ج مَبَارم [برم] : دوك.
=المَبْرُور-
[برّ] : كار نيك و راست كه در آن شبهه يا دروغ يا خيانت نباشد.
=المَبْرُوم-
[برم] : بافته شده؛ «سِلْكٌ مَبْرُومٌ» :
سيم تافته و فلزى مانند سيم برق و غيره.
=المَبْرُوْمَة-
[برم] : دستبند طلائى، النگو.
=المَبْريّ-
[بري] : تراشيده شده.
=المِبْزَغ-
[بزغ] : نيشتر، نام ديگر آن (المِشْرَط) است.
=المِبْزَل-
[بزل] : مته (پيچ گوشتى) ، شراب صاف كن.
=المِبْسَام-
[بسم] : كسى كه بسيار لبخند زند.
=المَبْسِم-
ج مَباسِم [بسم] : دندانهاى جلو كه هنگام لبخند ديده مى شوند.
=المَبْسُور-
[بسر] : كسى كه دچار بيمارى بواسير باشد.
=المُبَشِّر-
[بشر] : بشارت دهنده.
=المِبْشَرَة-
[بشر] : دستگاه خود تراش (تراش مو) ، در زبان متداول آنرا (مِبْرَشَة) نامند.
=المُبْصِر-
[بصر] : فا، مراقب؛ «رَتَّبْتُ على بُسْتانى مُبْصِرًا» براى باغ خود نگهبانى تعيين كردم.
=المَبْصَر-
[بصر] : دليل واضح و روشن.
=المُبَصِّر-
[بصر] : طالع بين- اين كلمه در زبان متداول رايج است-
المَبْصَرَة-
[بصر] : مرادف (الْمَبْصَر) است.
=المِبْصَقَة-
[بصق] : سرفه دان.
=المِبْضَع-
ج مَباضِع [بضع] : نيشتر، چاقوى جرّاحى.
=المِبَطّ-
ج مَبَاطُّ [بطّ] : ابزارى كه با آن زخم را باز مى كنند.
=المَبْطَأَة-
[بطأ] : آنچه كه باعث كندى و يا تأخير شود.
=المِبَطَّة-
[بطّ] : مرادف (المِبَطّ) است.
=المَبْطَخَة-
ج مَبَاطِخ [بطخ] : باغ خربوزه و هندوانه.
=المُبْطِل-
[بطل] : دروغپرداز.
=المُبَطِّن-
[بطن] : لاغر اندام، آنچه كه آسترى داشته باشد.
=المُبَطَّنة-
[بطن] : نوعى قايق.
=المَبْعَث-
ج مَبَاعِث [بعث] : سبب و علت، عنصر، زمان برانگيخته شدن.
=المُبَعْثَر-
[بعثر] : پراكنده شده.
=المَبْعُوث-
[بعث] : فرستاده، نماينده.
=المَبْغَى-
[بغي] : نوع خواستن، جاى خواستن و مطالبه.
=المَبْغَاة-
[بغى] : مرادف (المَبْغَى) است.
=المَبْقَى-
ج مَبَاقٍ [بقي] : پايدارى و بقاء.
=المَبْقُلَة-
[بقل] : «أَرْضٌ مَبْقُلَة» : زمين كشاورزى پر از گياه بقولات.
=المَبْقَلَة-
[بقل] : جاى بقولات؛ «أرْضٌ مبقله» مرادف (المَبْقُلَة) است.
=المَبْكَى-
ج مَبَاكٍ [بكي] : جاى گريه كردن.
=المُبْكِر-
[بكر] : اولين باران بهار.
=المُبَكِّر-
[بكر] : كسيكه صبح زود مىيد.
=المُبْكي-
[بكي] : باعث گريه كردن، حزن آور و گريه آور.
=المُبَلَّط-
[بلط] : جاى فرش شده با سنگ و يا موزائيك و يا اسفالت.
=المَبْلَع-
[بلع] : مجراى گلو.
=المِبْلَع-
[بلع] : پرخور.
=المَبْلَغ-
ج مَبَالِغ [بلغ] : مقدار چيزى، مقدارى پول؛ «الْمَبْلَغُ الْمُودَع» : وديعه نقدى.
=المُبَلِّغ-
[بلغ] : پيام آور، مأمور تبليغ، سخن چين.