[قين] : آرايشگر؛ «مُقَيِّنُ العَبِيد» آنكه بردگان را تربيت و تأديب مى نمايد.
=المُقَيِّنَة-
[قين] : مؤنث (المُقَيِّن) است، زن آرايشگر.
=مَكَّ-
-مَكًّا [مكّ] العَظْمَ: مغز استخوان را مكيد،- الشي ءَ: آن چيز را نابود كرد،،- غَرِيمَهُ: بر بدهكار خود سخت گرفت.
=مَكَا-
-مُكَاءً و مَكْوًا [مكو] : با دهان خود سوت زد.
=المَكَى-
ج أَمْكَاء [مكو] : لانه خرگوش و مانند آن.
=المَكَّاء-
-ج مَكَاكِيّ [مكو] (ح) : نام پرنده ايست سفيد رنگ كه در فضا اوج مى گيرد و صداى زيبائى دارد.
=المُكَابَر-
[كبر] : مفع؛ «المُكَابَرُ عليهِ» آنكه دارائى او را بزور گرفته باشند.
=المَكَابِيس-
[كبس] : كسانى كه بر خانه هاى مردم هجوم مىورند و گرد آنها جمع مى شوند.
=المُكَاتِب-
[كتب] : فا، خبرنگار روزنامه از خارج كشور.
=المَكَّار-
فريب دهنده و حيله گر.
=المُكَارِي-
ج مُكَارُون [كري] : كرايه دهنده ستوران بويژه خر و قاطر.
=المَكَّاس-
كسيكه در معاملات چانه زند.
=المُكَاسِر-
[كسر] : فا،- من الجيران: همسايه ديوار بديوار.
=المُكَافَاة-
[كفي] : مف، نكوئى در برابر نكوئى يا بيشتر با مردم، پاداش نيكى.
=المُكَافَّة-
[كفّ] : خواستن ترك منازعه.
=المُكَافَحة-
[كفح] : مص، مبارزه و مقاومت؛ «مُكافَحَةُ الغَلاءِ» : مبارزه با گرانفروشى.
=المُكَاك-
[مكّ] : ماده اى كه فراغ استخوانهاى دراز را پر مى كند.
=المُكَاكَة-
[مكّ] : مرادف (المُكَاك) است.
=المُكَالِب-
[كلب] : فا، دلير، پر جرأت.
=المُكَالَمَة-
[كلم] : مص، گفتگو و بحث؛ «المُكالَمَة التّلفُونيَّة» : مخابره تلفنى.
=المَكَان-
ج أَمْكِنَة و أَمْكُن و جج أَمَاكِن [كون] : جاى «هو مَن العِلْم بِمكان» : او در.
دانش مقام و جايگاهى دارد؛ «هذا مكانُ هذا» : اين بجاى آن است.
=المَكَانَة-
[مكن] : مص،- ج مَكَانَات: منزلت و مقام و بزرگى، محبت و مهر.
=المُكَانِس-
[كنس] : آهوئى كه از لانه خود بيرون نيايد.
=المُكِبّ-
[كبّ] : آنكه بسيار بطرف زمين نگاه كند.
=المِكَبّ-
ج مِكَبَّات و مَكَابّ [كبّ] : قرقره، ماسوره.
=المِكْبَاس-
ج مَكَابِيس [كبس] : دستگاه پرس.
=المِكْبَح-
[كبح] : دستگاه ترمز ماشين.
=المَكْبِر-
[كبر] : تقدّم در سنّ.
=المُكَبِّر-
[كبر] : فا؛ «مُكَبِّر الصَّوت» :
بلندگوى برقى.
=المَكْبُرَة-
[كبر] : مرادف (الْمَكْبِر) است.
=المَكْبَرَة-
[كبر] : مرادف (المَكْبِر) است.
=المُكَبِّرَة-
[كبر] : (ف) : ذرّه بين.
=المِكْبَس-
ج مَكَابس [كبس] : ابزار و دستگاه پرس پشم و كاغذ و مانند آن، دستگاه روغن زيتون گيرى.
=المُكَبِّس-
[كبس] : فا، آنكه بسوى مردم حمله ور مى شود، كسى كه چيزى را مى كوبد.
=المَكْبُود-
[كبد] : آنكه از درد كبد شكايت كند.
=المَكْبُوس-
ج مَكَابِيس [كبس] : چيز پرس شده (اين كلمه در زبان متداول رايج است) .
=المَكْبُون-
ج مَكَابِين [كبن] من الخيل: اسب كوتاه پاى.
=المَكْبُونة-
[كبن] من الخيل: اسب كوتاه پاى.
=المِكْتَاف-
[كتف] : ستورى كه زين كتف آنرا زخمى كرده باشد.
=المُكْتَئِب-
[كأب] : افسرده و اندوهگين.
=المَكْتَب-
ج مَكَاتِب [كتب] : دفتر كار و نويسندگى، محل آموزش علم، دفتر كار و اداره كارمندان و كارگران؛ «مَكْتَبُ الاسْتِعْلَامَات» اداره اطلاعات؛ «مَكْتَبُ البَريد» : دفتر اداره پست.
=المُكَتِّب-
[كتب] : فا، معلّم خط و نويسندگى.
=المَكْتَبَة-
ج مَكَاتِب [كتب] : كتابخانه، كتابفروشى.
=المُكْتَفِئ-
[كفأ] : «مُكْتَفِئُ اللونِ» : آنكه چهره اش گرفته و متغير باشد.
=المُكْتَنِز-
[كنز] : فا؛ «رجُلٌ مُكْتَنِزُ اللَّحم» :
مرد فربه و پر گوشت؛ «كتابٌ مُكْتَنِز بِالْفْوائد» :
كتاب سودمند و پر از فائده.
=المَكْتُوب-
ج مَكَاتِيب [كتب] : مفع، نامه.
=مَكَثَ-
-مَكْثًا و مَكَثًا و مُكُوثًا و مُكْثَانًا و مِكِّيثى و مِكِّيثَاء بِالمكان: در جاى آن اقامت كرد و ماند.
=مَكُثَ-
-مَكَاثَةً: ماند و به آرامى انتظار كشيد.
=المُكْث-
اسم است از (مَكَثَ بالمكان) .
=المِكْث-
مرادف (المُكْث) است.
=المِكْثَار-
[كثر] : آنكه بسيار سخن گويد (اين كلمه در مذكر و مؤنث يكسان بكار مى رود) .
=المُكْثِر-
[كثر] : دارنده، ثروتمند.
=المُكَثِّف-
[كثف] (ن) : دينام برقى راديو و تلفن.
=المِكْثِير-
[كثر] : مرادف (المِكثار) است.
=المِكْحَال-
[كحل] : مرادف (المِكْحَل) است.
=المِكْحَل-
[كحل] : ميله سرمه دان.
=المُكْحُلَة-
[كحل] : سرمه دان.
=المُكَحَّلَة-
[كحل] (ن) : گياهى زيبا از رسته (زنبقيّات) است كه داراى گلى خوشبو است بويژه در لبنان و هلند كشت مى شود.
=المِكَدّ-
[كدّ] : شانه.
=المُكْدَم-
[كدم] : من الحبال و الأَكسية:
ريسمان يا پارچه محكم بافت؛ «اسِيرٌ مُكْدَمٌ» : اسير دست و پا بسته؛ «قَدَحٌ مُكْدَمُ» جامى كه شيشه اش غليظ باشد.