يكى پس از ديگرى مبلغ را پائين آورند تا با كمترين نرخ مورد اجرا و اقدام قرار گيرد و عكس اين عمل را مزايده نامند.
[نقل] : «فرسٌ مُنَاقِلٌ» : اسبى كه تيزتك باشد.
=المُنَاقَلَة-
[نقل] : مص، رجوع و نقل احاديث و نوشته ها.
=المَنَاقِيش-
[نقش] : خميرى كه بر آن نقش و نگار كنند و با روغن و ادويه آنرا بپزند.
=المَنَاكِب-
[نكب] في ريش الطائر: چهار پر از پرهاى پرنده كه پس از قوادم آن قرار دارد (مفرد ندارد) .
=المَنَاكِير-
[نكر] : مرادف (المُنْكَرات) است.
=المَنَال-
[نيل] : نائل شدن؛ «صَعْبُ المَنالِ» :
چيزى كه سخت بدست مىيد. متضاد اين تعبير «قريبُ او سَهْل المَنالِ» : آسان بدست مىيد؛ «لا ينالُ منهُ مَنَالًا» : در آن اثر ندارد.
=المَنَام-
ج مَنَامَات- [نوم] : خواب، خوابگاه، رؤيا، جاى هموار كه آب در آن متوقف شود.
=المَنَامَة-
[نوم] : خوابگاه، لباس خواب، گور.
=المُنَامِس-
[نمس] : شكارچى كه در كمين باشد، كسيكه محرمانه يا در گوشى با ديگرى سخن گويد.
=المَنَّان-
[منّ] : آنكه بسيار بخشش و احسان كند، از اسماء اللّه تعالى است، آنكه چيزى ندهد مگر آنكه منت گذارد.
=المَنَّانَة-
[منّ] : مؤنث (المَنّان) است.
=المُنَاهَدَة-
[نهد] : مص، دشمنى و مخاصمت.
=المُنَاهَزَة-
[نهز] : مص، مسابقه.
=المَنَاهِي-
[نهي] : «مَنَاهي الشرْعِ» : آنچه كه شرع آنرا منع كرده باشد.
=المُنَاوَرَات-
[نور] (ا ع) : مانورهاى نظامى، چاره جوئيهاى سياسى.
=المُنَاوَرَة-
[نور] : مص، وسيله اى براى رسيدن بهدف معينى؛ «مُنَاوَرة دبلوماسِيَّة» : كوششهاى ديپلماتيك، مانور نظامى.
=المُنَاوَلَة-
[نول] : مص، و در نزد مسيحيان نوعى مراسم دينى و مذهبى است.
=المُنَايَرَة-
[نير] : شرّ؛ «بينهم مُنَايَرَةٌ» : ميان آنها شرّى است.
=المَنْأَى-
[نأي] : جاى دور؛ «كان بمَنْأى عن» : او از ... دور بود، دخالتى در آن نداشت.
=المِنْبَات-
[نبت] : زمين پر از گياه.
=المَنْبِت-
بكسر الباء شذوذًا و القِيَاس أن تُفْتَح الباء، ج مَنَابِت [نبت] : كشتزار.
=المِنْبَج-
[نبج] : آنكه هر چه وعده دهد وفا نكند.
=المِنْبَذَة-
ج مَنَابِذ [نبذ] : بالش.
=المِنْبَر-
ج مَنَابِر [نبر] : منبر، جايگاه بلندى كه بر آن سخنران يا واعظ با مردم سخن گويد.
=المُنَبَّرة-
[نبر] : «قصائِدٌ مُنَبَّرَةٌ» : شعرهائى كه قافيه آن همزه باشد.
=المُنْبَسِط-
[بسط] : پخش شده، كشيده شده، خوشحال.
=المَنْبِض-
ج مَنَابِض [نبض] (طب) : موضعى از بدن كه پزشك براى تشخيص ضربان قلب آنرا با دست مى گيرد.
=المِنْبَض-
ج مَنَابِض [نبض] : كمان پنبه زنى.
=المَنْبَع-
ج مَنَابع [نبع] : چشمه آب،؛ «مَنْبَع بترول» : چاه نفت.
=المُنَبِّه-
[نبه] : فا،- ج مُنَبِّهات: ساعت زنگ دار، و در علم پزشكى بمعناى ماده ايست نشاط آور براى اعضاى بدن.
=المَنْبَهَة-
[نبه] : آنچه كه باعث توجه و آگاهى بر چيزى شود.
=المَنْبُوت-
[نبت] : «بَقْلٌ مَنْبُوتٌ» : دانه هاى روئيده شده از زمين.
=المَنْبُوح-
[نبح] : آنكه مورد دشنام و ناسزاگوئى قرار گرفته باشد.
=المَنْبُوذ-
[نبذ] : مفع، زنا زاده يا بچه سر راهى كه مادرش او را رها كند.
=المَنْبُورَة-
[نبر] : «قصائد مَنْبُورَة» : مرادف (مُنَبَّرة) است.
=المَنْبُوه-
[نبه] : «رجُلٌ مَنْبُوهُ الاسم» : مرد معروف و بلند آوازه.
=المُنَّة-
ج مُنَن [منّ] : ناتوانى، نيرو و توانائى.
=المِنَّة-
[منّ] : مص،- ج مِنَن: احسان و بخشش، اسم است از (مَنَّ عليهِ) يعنى با او نيكى و احسان نمود.
=المِنْتَاخ-
[نتخ] : موچين، موكن.
=المِنْتَاش-
[نتش] : موچين، قيچى جرّاحى.
=المِنْتَاف-
[نتف] : موچين.
=المِنْتَاق-
[نتق] : من النساءِ أو من النوق: زن يا ماده شترى كه بچه هاى زياد داشته باشد.
=المُنْتَأَى-
[نأي] : جاى دور.
=المَنْتِج-
[نتج] : هنگام زايش حيوانات و بهائم.
=المُنْتَجَات-
[نتج] : محصولات و غلات؛ «مُنْتَجاتُ زراعيّة» : فرآوردهاى كشاورزى.
=المِنْتَجَة-
[نتج] : دُبُر و تهيگاه.
=المُنْتَجَع-
[نجع] : جاى آباد و خرّم كه مردم بدان آهنگ كنند.
=المَنْتِح-
ج مَنَاتِح [نتح] : جاى بيرون آمدن عرق از پوست بدن.
=المُنْتَحَر-
[نحر] : راه آشكار و هموار.
=المُنْتَخَبَات-
[نخب] : برگزيده ها.
=المُنْتَدَى-
[ندو] : باشگاه، انجمن.
=المُنْتَدَح-
[ندح] : فراخ و فسيح؛ «لَكَ عَنْ هذا الأمر مُنْتَدَحٌ» در اين باره مجال كافى دارى و مى توانى از آن صرفنظر كنى؛ «لَكَ مُنْتَدَحٌ في البلادِ» : راه فراخ و پهناور در هر كجاى كشور كه بخواهى دارى.
=المُنْتَزَح-
[نزح] : دورى، فاصله گرفتن.
=المُنْتَزِي-
[نزو] : آنكه بسيار پرش كند.
=المُنْتَصَى-
[نصو] : جاى نزديك شدن و بهم پيوستن دو درّه، بالاترين موضع دو دره متصل بيكديگر.
=المُنْتَصَف-
[نصف] : «مُنْتَصَفُ الشي ءِ» :