غَالِبًا و فِى الْغَالِب»: اين چيزى است كه بيشتر اوقات پديد مىيد؛ «غالبًا ما نَرى» :
بيشتر اوقات مى بينيم.
اكثريت، بيشترين هر چيزى.
=غالَطَ-
غِلَاطًا و مُغَالَطَةً [غلط] هُ: او را به غلط انداخت.
=الغالِط-
في الأَمر: آنكه صحيح چيزى يا امرى را نداند.
=غالَظَ-
مُغَالَظَةً [غلظ] هُ: با او دشمنى و معارضه نمود.
=الغالِظ-
ج غَلَظَة: فا.
=غالَقَ-
مُغَالَقَةً [غلق] هُ: با او شرط و گرو بست.
=الغالُون-
ج غالُونات: گالُن، پيمانه مايعات است كه در انگلستان معادل چهار ليتر و 54 صدم ليتر و در آمريكا معادل 3 ليتر و 785 خ ليتر مى باشد- اين كلمه انگليسى است.
=الغالِي-
[غلو] : فا، ج غُلَاة، غُلُو كننده، گوشت فربه؛ «سِعْرٌ غَالٍ» : نرخ گران؛ «بِعْتُهُ بِالغَالِي» : آنرا گران فروختم.
=الغالِيَة-
ج غالِيَات و غَوَالٍ [غلو] : مؤنّث (الغَالِي) است.
=الغالِيَة-
ج غَوَالٍ [غلي] : گونه اى عطر مركب كه از چند عطر آميخته شده باشد.
=الغالِيري-
اشياء قيمتى مانند عكس و تابلو و صنايع دستى و زيور آلات، گالرى، نمايشگاه اين گونه اشياء ارزشمند. (اين كلمه فرانسوى است) .
=غامَ-
-غَيْمًا [غيم] تِ السماءُ: آسمان ابرى شد،- البَعيرُ: شتر تشنه و گرمازده شده.
=غامَّ-
مُغَامَّةً [غمّ] هُ: يكديگر را اندوهگين كردند.
=الغامّ-
فا؛ «يومٌ غَامٌّ» : روز غم انگيز، روزى گرم.
=الغامِد-
فا؛ «بِئْرٌ غَامِدٌ» : چاه آب كه روى آن با خاك پوشيده باشد؛ «سفينَةٌ غَامِدٌ» :
كشتى پُر از بار.
=الغامِدة-
ج غَوَامِد: مؤنث (الغَامِد) است؛ «بِئْرٌ غامِدَةٌ» : مرادف (غامِدٌ) است؛ «سَفينَةٌ غامِدَةٌ» : مرادف (غامِدٌ) است.
=غامَرَ-
مُغَامَرَةً [غمر] : خود را به سختيها انداخت؛ «غامَرَ بِنَفْسِهِ» : به كارهاى سخت و بزرگ دست زد،- هُ: با او جنگيد و او را كشت و از مرگ نترسيد.
=الغامِر-
فا، زمين ويران كه به زير آب فرو رفته و قابل كشت نباشد؛ «المَاءُ الْغَامِر» :
آب بسيار.
=غَامَزَ-
مُغَامَزَةً [غمز] هُ: از يكديگر بد گوئى كردند،- فيه: او را به زشتى ياد كرد و كوچك و سبك شُمرد.
=الغامِز-
فا، آنكه بخواهد نيزه كج را راست كند.
=الغامِض-
ج غَوَامِض: فا، زمين هموار، گُمنام، خوار،- مِن الْكُعُوبِ وَ السّوق: قوزك يا ساق پاى چاق و فربه؛ «امْرٌ غامِضٌ» : كارى دشوار؛ «غَوامِضُ الإِبِل» : شتران خُرد و كوچك اندام.
=الغامِضَة-
ج غامِضَات و غَوَامِض: مؤنّث (الغامِض) است؛ «الدّارُ الغَامِضَة» : خانه اى كه دور از خيابان ساخته شده است.
=الغانِي-
[غني] : فا، توانگر و خودكفا،- بِالْمَكَان: كسيكه در آن مكان مقيم است؛ «رَجُلٌ غَانٍ عَنْ كذا» : مردى كه بى نياز از آن چيز است.
=الغانِيَة-
ج غانِيَات و غَوَانٍ [غني] : مؤنّث (الغَانِي) است؛ زن زيبائى كه زيورآلات نياز نداشته باشد، زن شوهردار.
=غاوَرَ-
مُغَاوَرَةً [غور] العدوَّ: بر دشمن حمله كرد،- القَومُ: آن قوم بر يكديگر حمله ور شدند.
=الغاوِي-
ج غاوُون و غُوَاة [غوي] : فا، گمراه، آنكه دنبال هوى و هوس باشد؛ «رأسُ غاوٍ» :
سرى كوچك كه به هر سوى بسيار حركت داشته باشد.
=الغاوِيَة-
[غوي] : مؤنّث (الغاوي) است، مشك كه در آن آب باشد.
=غايَا-
مُغَايَاةً [غيي] القومُ فوق رأسهِ بالسيوف:
شمشيرها را بالاى سر آن مرد بركشيدند مثل اينكه بر سر او سايه افكندند.
=غايَرَ-
غِيَارًا و مُغَايَرَةً [غير] هُ: با او مخالفت كرد، در فروش به او اعتراض نمود، غير از او بود، با او داد و ستد و مبادله كرد.
=غايَظَ-
مُغَايَظَةً [غيظ] هُ: او را خشمناك كرد.
=الغايَة-
ج غايَات و غايٌ [غيي] : پايان؛ «لِغَايَةِ كَذا» : تا پايان چيزى، تا اينكه؛ پرچم، مقصود و هدف؛ «الغاية تُبَرِّرُ الْوَاسِطَة» : هدف واسطه را تزكيه مى نمايد. پايان هر چيزى؛ «كَانَ غَايَةً فِى الجَمال» : در نهايت زيبائى بود؛ «غَايَتُكَ انْ تَفْعَلَ كذا» : نهايت توانائى تو اين است كه فلان كار را انجام دهى؛ «لِلْغَايَة» : آخرين درجه؛ «انتَ بَعيدُ الغَايَة» :
عقيده و رأى تو صحيح است.
=غَبَّ-
-غَبًّا و غِبًّا [غبّ] : پس از چند روزى به ديدن آمد،- عِنْدَهُ: شب را نزد او به سَر بُرد،- عَنْهُ: روزى نزد او آمد و روز ديگر نيامد،- تْ عليْهِ الحُمّي: روزى تب كرد و روز ديگر نكرد،- الرأيَ: در اظهار نظر تأمُّل كرد،- غَبًّا و غِبًّا و غُبُوبًا و غُبُوبَةً الطَّعامُ: غذا گنديد، بد بو شد،- تِ الأُمُورُ: كارها به پايان نزديك شد،-- غَبًّا و غِبًّا و غُبُوباتِ الماشيةُ: ستور يك روز در ميان آب خورد.
=الغَبّ-
[غبّ] : مص،- عند العامَّة: آب را يكجا سر كشيدن و نوشيدن، اين كلمه در زبان متداول رايج است.
=الغِبّ-
[غبّ] : مص،- ج أَغْباب: پايان هر چيزى و به معناى (بَعد) نيز آمده است؛ «حُمَّى الغِبِّ» : تب نوبه؛ «ماءٌ غِبٌّ» : آب دور از دسترس.
=غَبَّى-
تَغْبِيَةً [غبي] الشي ءَ: آن چيز را پنهان كرد،- الشعْرَ: موى سر را كوتاه كرد يا تراشيد.
=الغَبَاء-
[غبو] : زمين فرو رفته،- مِنَ التُّراب:
خاكى كه گرد آن برطرف شده باشد.
=الغَبَاء-
[غبي] من التراب: خاكى كه گرد آن در هوا پراكنده شده باشد.