الراء-
حرف دهم از حروف مبانى است كه بر آن (الحَرْفُ الذَّولَقِي) اطلاق مى شود. راء در حساب جُمَّل (ابجد) عبارت از (200) مى باشد.
=الرَّاء-
[روأ] : كف دريا،- (ن) : نام درختى است.
=راءَى-
مُرَاءَاةً و رِئَاءً [رأي] يْتُهُ: با او مشورت كردم.
=الرَّائِب-
[روب] : فا، واحد (الرَّوبَى) است، شير غليظ و بسته،- مِنَ الأمُور: كار آشكار و روشن كه در آن شبهه نباشد، كارى كه در آن شبه و كدورت باشد.
=الرَّاءَة-
[روأ] (ن) : واحد گياه (الرَّاء) است.
=الرَّائِج-
[روج] : رايج، متداول، آنچه كه مردم براى خريد آن بشتابند.
=الرَّائِح-
ج رَوْح [روح] : فا.
=الرَّائِحَة-
ج رَائِحَات و روائِح [روح] : مؤنث (الرَّائِح) است، بوى خوش و ناخوش، واحد (الرَّوائِح) است كه عبارت از بارانها يا ابرهاى شبانگاهى است.
=الرَّائِد-
[رأد] : «رائِدُ الضحى» : هنگام بر آمدن خورشيد و گسترش روشنائى آن در نيمه ى اول روز است.
=الرَّائِد-
ج رادَة و رُوَّاد و رائِدون [رود] : فا، فرستاده يا نماينده ى مردم كه براى بدست آوردن جا و مكان براى قوم رهسپار مى شود، جاسوس، دسته ى سنگ آسياب؛ «رَائِدُ الْعَينِ» :
خاشاك كه به درون چشم افتد و جابجا شود؛ «رَائِدُ الفَضَاءِ» : خلبانى كه براى مسافرت به فضاى خارج از زمين آزموده شده باشد.
=الرَّائِدَة-
[رود] : مؤنث (الرَّائِد) است، زن پر رفت و آمد به خانه هاى همسايگان؛ «رِيحٌ رَائِدَةٌ» : بادى كه وزش نرم و ملايم داشته باشد.
=الرَّائِز-
ج رازَة [روز] : فا.
=الرَّائِش-
[ريش] : تير پردار، ميانجى بين رشوه دهنده و رشوه گيرنده.
=الرَّائِض-
ج راضَة و رُوَّاض و رُوَّض و رائِضون [روض] : آنكه كُرّه ى اسب را براى راه رفتن و دويدن و غيره آموزش دهد.
=الرَّائِع-
ج رائِعون و رُوَّع [روع] : فا، آنكه از نظر زيبائى و دليرى زبانزد مردم باشد؛ «كلامٌ رَائِع» : سخن نيكو و شگفت آور.
=الرَّائِعَة-
ج روَائِع و رُوَّع: مؤنث (الرائِع) است؛ «رَائِعَة الشيْب» : آغاز پيرى؛ «رائِعَةُ النَّهَار او الضُّحَى» : بيشترين قسمت روز؛ «رَوَائِع الفَنّ» : تحفه ى هنر، زيباترين قسمت هنر.
=الرَّائِف-
[رأف] : آنكه بسيار مهربانى كند.
=الرَّائِق-
ج رَوْق و رُوقة [روق] : فا.
=الرَّائِق-
[ريق] : فا، خالص، ناب، آنكه ناشتا باشد، آنچه كه ناشتا نوشند، آنكه چيزى در دست نداشته باشد؛ «خُبْزٌ رَائِقٌ» : نان خالى و بى نان خورش.
=الرَّائِم-
ج رَوَائِم [رأم] : «ناقةٌ رائمٌ» : ماده شترى كه بر بچه ى خود مهربان باشد.
=الرَّائِم-
ج رُوَّم و رُوَّام [روم] : آنكه چيزى را بخواهد.
=الرَّائِمَة-
ج رَوَائِم [رأم] : «ناقةٌ رائمَةٌ» : ماده شترى كه نسبت به بچه ى خود مهربان باشد.
=الرَّائِيَة-
[رأي] في آلة التصوير: ابزار چشم انداز در دوربين عكاسى كه در زمان و فاصله ى معين تصوير را ضبط كند، نام ديگر آن (المُصَوِّبة) است.
=رابَ-
-رؤْبًا و رُؤُوبًا [روب] اللبنُ: شير بسته و ماست شد،- الرجُلُ: آن مرد سرگردان شد، آن مرد سست شد مانند آنكه در اثر خواب يا سِيرى يا چُرت مست شده باشد، عقل او مختل شد، دروغ گفت.
=رابَ-
-رَيْبًا [ريب] هُ: او را در شك و شبهه انداخت، از او كارى ناستوده و ناپسند ديد؛ «فلانٌ لَا يريبُهُ احدٌ بشي ءٍ» : فلانى را كسى متعرض نميشود يا ناراحت نمى كند.
=الرَّابّ-
[ربّ] : شوهر مادر، ناپدرى.
=رابَى-
مُرَابَاةً [ربو] : مال خود را به ربا داد،- الرّجُلَ: با آن مرد مدارا كرد.
=الرَّابَّة-
[ربّ] : زن پدر، نامادرى.
=رابَحَ-
مُرَابَحَةً هُ على سلعته: با پرداخت سود كالاى آن مرد را خريد.
=الرَّابح-
فا؛ «مالٌ رابِحٌ» : مال سود دهنده.
=الرَّابِض-
فا، شير درنده.
=الرَّابِضة-
مؤنث (الرَّابِض) است، آنكه از رسيدن به مقامات عاليه ناتوان باشد.
=رابَطَ-
ربَاطًا و مُرَابَطَةً [ربط] الأمْرَ: بر آن كار مواظبت كرد،- الجَيْشُ: ارتش به مرزهاى دشمن رسيد و آنرا احاطه كرد.