نامهاى خداوند متعال؛- «واسِعُ الصّدر» :
خوش خلق، متين، با گذشت.
مُوَاسَقَةً [وسق] هُ- با او برابر و همانند شد.
=الواسِل-
آنكه بدرگاه خدا روى آورد؛ «شي ءٌ واسِلٌ» : واجب.
=الواسِلَة-
ج وَسِيل و وَسَائِل و وُسُل: وسيله، ابزار.
=واسَمَ-
مُوَاسَمَةً [وسم] هُ: در زيبائى بر او فزونى داشت.
=الوَاشِج-
فا، درهم پيچيده.
=الواشِجَة-
مؤنث (الْوَاشِج) است.
=واشَكَ-
مُوَاشَكَةً [وشك] : در راه رفتن خود شتاب كرد.
=الواشِل-
فا،،- مِن الجبَال: كوهى كه همواره از آن آب بيرون آيد.
=الواشِي-
ج واشُون و وُشَاة [وشي] : فا، سخن چين، بافنده، آنكه فرزند يا ستور بسيار داشته باشد.
=واصَى-
مُوَاصَاةً [وصي] البلدُ البلدَ: دو شهرستان به يكديگر پيوسته شدند.
=واصَبَ-
مُوَاصَبَةً و وِصَابًا [وصب] على الأَمرِ:
بر آن كار ثبات داشت و پشت كار بخرج داد.
=الواصِب-
فا، دائم و هميشه.
=واصَفَ-
مُوَاصَفَةً [وصف] هُ: به او چيزى را نديده تعريف كرد و فروخت.
=واصَلَ-
وِصَالًا و مُوَاصَلَةً [وصل] الشي ءَ و في الشي ءِ: بر آن چيز مواظبت نمود و آنرا ادامه داد،- هُ: با او تماس و رابطه داشت.
=واضَأَ-
مُوَاضأَةً [وضأ] هُ: در زيبائى و پاكيزكى بر او برترى يافت.
=الواضِئ-
ج وَضَأَة [وضأ] : زيبا و پاكيزه.
=الواضِح-
فا، آشكار و روشن،- مِن الإِبل:
شتر سفيد؛ «الأَمْرُ او الكَلامُ الوَاضِح» : كار يا گفتار نغز و روشن؛- «من الواضح انَّ» :
روشن و هويداست كه؛- «وَاضِحُ الحَسَبِ» :
پاك نژاد.
=الواضِحَة-
ج وَاضِحَات و أَوَاضِح: مؤنث (الوَاضِح) است، دندانهائى كه موقع خنديدن باز و نمايان شوند.
=واضَعَ-
وِضَاعًا و مُوَاضَعَةً [وضع] هُ: با او شرط بست،- هُ في الأَمْر: بر سر چيزى از امر با او موافقت كرد،- هُ الرهانَ: مورد رهن را با او لغو كرد،- هُ البيعَ: معامله فروش با او را رها كرد.
=الواضِع-
فا،؛ «امرأةٌ واضِعٌ» : زن تازه زا، زنى كه روسرى نداشته باشد؛ «ناقةٌ واضِعٌ» :
ماده شترى كه در ميان گياهان ترشك بچرد.
=واطَأَ-
مُوَاطَأَةً [وطأ] فلانًا على الأَمر: با او بر كارى موافقت كرد و شريك شد،- في الشِّعْر: قافيه را در شعر تكرار كرد.
=الواطِئَة-
[وطأ] : مردمى كه از راه گذر مى كنند، ريزه هاى افتاده از خرما.
=الواطِد-
ثابت و استوار.
=واطَنَ-
مُوَاطَنَةً [وطن] هُ على الأَمر: انجام كار را با او پوشيده داشت و آشكار ننمود.
=الواطِي-
[وطي] عند العامَّة: پست؛ «رجُلٌ واطٍ» : مرد پست،- عِنْدَ العَامّة أيضًا: زمين فرو رفته؛- «مكانٌ واطٍ» : جاى گود و فرو رفته.
=واظَبَ-
مُوَاظَبَةً [وظب] على الأَمر: در كار پايدارى نمود؛- هُ على خِدمَةِ فُلان: او را به خدمت كردن فلانى فرستاد.
=الواظِب-
«رَجُلٌ واظِبٌ على الأَمرِ» : مردى كه در كار پايدار و متعهد است.
=واظَفَ-
مُوَاظَفَةً [وظف] هُ: با او موافقت و از او جانبدارى كرد.
=واعَدَ-
مُوَاعَدَةً [وعد] هُ: هر يك بديگرى وعده دادند،- هُ الموضعَ او الْوقتَ: با او قرار گذاشت تا در جاى و زمان معين با وى ملاقات كند.
=الواعِر-
فا، سخت، جاى سخت.
=الواعِظ-
ج واعِظُون و وُعَّاظ: فا. پند دهنده.
=الواعِي-
[وعي] : فا، درك كننده، تنبيه كننده؛ «واعِي الْيَتِيم» : سرپرست يتيم.
=الواعِيَة-
[وعي] : مؤنث (الواعي) است.
=الواغِر-
«واغِرُ الصدر على فلانٍ» : آنكه دل پر كينه از فلانى دارد، كينه توز.
=وافَى-
مُوَافَاةً [وفي] فلانًا حَقَّهُ: حق او را داد،- الرّجُلَ: نزد آن مرد آمد، او را غافلگير كرد،- هُ الحِمَامُ او الكتابُ: مرگ به سراغش آمد.
=وافَدَ-
وِفَادًا و مُوَافَدَةً [وفد] فلانا على الأَمير: با او بنمايندگى نزد امير آمد.
=الوافِد-
فا، ج وَفْد و وُفُود و وُفَّاد و وُفَّد و أَوْفَاد:
قسمت برآمده از صورت كه هنگام جويدن ديده شود و آن دو را (الوَافِدَانِ) نامند،- مِنَ الإِبل و نحوها: شتران و مانند آن كه از ساير ستوران پيشى گيرند.
=الوافِر-
فا، نام يكى از بحرهاى شعرى كه وزن آن «مُفَاعَلَتُنْ مُفاعَلتُنْ فَعُولُنْ، مُفَاعَلَتُنْ مُفَاعَلَتُنْ فَعُولُنْ» .
=وافَزَ-
مُوَافَزَةً [وفز] هُ: او را شتابانيد.
=وافَقَ-
وِفَاقًا و مُوَافَقَةً [وفق] هُ: با او برخورد كرد،- هُ في او على الشي ء: درباره آن چيز با وى همراهى كرد،- بينَ الشَّيئيْن: ميان آن دو چيز را پيوند داد.
=الوافِه-
خادم كليسا، حكم، داور.
=الوافِي-
[وفي] : فا، يك درهم و چهار دانگ،- عندَ الشُّعَراء: و در نزد شاعران نام بيتى است كه اجزاء آن كامل و تمام باشد.
=الوافِيَة-
[وفي] : مؤنث (الْوَافي) است.
=الواقِ-
بكسر القاف [وقي] (ح) : كلاغ يا شير گنجشك.
=واقَعَ-
وِقَاعًا و مُوَاقَعَةً [وقع] هُ: با او جنگيد،- الأُمورَ: به كارها نزديك و عهده دار آن شد.
=الواقِع-
ج وُقَّع و وُقُوع: فا،؛ «طائرٌ وَاقِعٌ» :
پرنده اى كه بالاى درخت يا در آشيانه نشسته باشد؛- «النَّسرُ الواقِعُ» (فك) .
=ستاره اى در آسمان نزديك بنات النعش؛- «الأَمرُ الْوَاقعُ» : آنچه كه پيش آمده باشد «سياسَةُ الأمرِ الْوَاقع» : در مقابل عمل انجام شده قرار گرفتن؛- «واقِعُ الحالِ» : حقيقت امر؛ «فى الواقِع» : در حقيقت.