قبيله ى مُضر نسبت داد يا همانند مُضريان شد و از آنها حمايت كرد،- تِ الْمَاشِيَةُ:
چهارپايان فربه شدند.
تَمَضْمُضًا [مضمض] بِالماءِ و نَحوهِ:
آب را در دهان ريخت و با آن مضمضه كرد. اين تعبير را در زبان متداول (تَمَخْمَضَ) گويند،- النُّعَاسُ في عَيْنَيْهِ: اثر خواب در چشمان او نمايان شد،- الكَلْبُ في اثْرِهِ:
سگ در پى او زوزه كشيد.
=تَمَطَّى-
تَمَطِّيًا [مطو] النهارُ و غيرُه: روز و جز آن بلند و دراز شد،- الرجُلُ: آن مرد راهى دراز رفت، آن مرد با ناز و كرشمه راه رفت و دستهاى خود را دراز كرد.
=تَمَطَّرَ-
تَمَطُّرًا [مطر] : در زير باران قرار گرفت، آب خواست،- بهِ فرسُهُ: اسب سوارِ خود را با شتاب برد،- تِ الطَّيرُ: پرنده در پى خواسته ى خود شتافت، اسبان در حاليكه بر يكديگر سبقت مى گرفتند آمدند،- الرَّجُلُ فِي الأَرضِ: آن مرد به سير و سياحت پرداخت.
=تَمَطَّطَ-
تَمَطُّطًا [مطّ] : آن چيز كشيده و دراز شد،- فِي الْكَلَام: سخن را گوناگون كرد و به درازا گفت.
=تَمَطَّقَ-
تَمَطُّقًا [مطق] الطعَام: غذا را چشيد،- الرجُلُ: بهنگام خوش آمد از چيزى با زبان خود سوت زد،- تِ القَوسُ: كمان شكافته شد.
=تَمَطْمَطَ-
تَمَطْمُطًا [مطمط] الماءُ: آب سفت و غليظ شد.
=تَمَعَّجَ-
تَمَعُّجًا [معج] السيلُ أو الحيَّةُ: سيل يا مار بهنگام روان شدن به پيچ و خم افتادند.
=تَمَعَّرَ-
تَمَعُّرًا [معر] رأسُهُ: موى سر او ريخت،- وَجْهُهُ: چهره ى او گرفته و رنگ او زرد شد.
=تَمَعَّزَ-
تَعَمُّزًا [معز] وجهُهُ: چهره ى او گرفته و ترنجيده شد،- الْبَعِيرُ: شتر با شتاب دويد و راه پيمود.
=تَمَعَّصَ-
تَمَعُّصًا [معص] بطنُهُ: شكم او درد گرفت،- الرجُلُ: آن مرد با جست و خيز راه رفت.
=تَمَعَّطَ-
تَمَعُّطًا [معط] الذئبُ: موى بدن گرگ ريخت،- الشَّعْرُ: در اثر بيمارى موى سر او ريخته شد.
=تَمَعَّكَ-
تَمَعُّكًا [معك] : مطاوع (مَعَّكَ) است.
=تَمَعَّنَ-
تَمَعُّنًا [معن] : خود را خوار و خُرد كرد،- في الأَمْرِ: در آن كار انديشيد.
=التَّمْغَة-
تمبر پُست.
=تَمَغَّصَ-
تَمَغُّصًا [مغص] هُ بطنُهُ: شكم او درد و دل پيچه گرفت، دل درد گرفت.
=تَمَغَّطَ-
تَمَغُّطًا [مغط] الشي ءُ: آن چيز كشيده و دراز شد،- البَعِيرُ: شتر بهنگام دويدن دستهايش را سخت كشيد،- الفَرَسُ: اسب در نهايت سرعت دويد.
=تَمَغْنَطَ-
تَمَغْنُطًا الحديدُ: مطاوع (مَغْنَطَهُ) است.
=تَمَقَّتَ-
تَمَقُّتًا [مقت] إليَّ: با من دشمنى ورزيد. اين واژه ضدّ (تَحَبَّبَ) است.
=تَمَقَّقَ-
تَمَقُّقًا [مقّ] الشرابَ: مى را پى در پى نوشيد،- ما في العَظْمِ: همه ى مغز استخوان را بيرون كشيد،- الفَصِيلُ ما في الضَّرْعِ: بچه شتر همه ى شير پستان را مكيد.
=تَمَكَّثَ-
تَمَكُّثًا [مكث] : در آن كار درنگ كرد و انتظار كشيد،- بِالْمَكَانِ: در آن جاى ماند و توقّف كرد،- في الأَمْر: در آن كار شتاب نكرد و تأمّل نمود.
=تَمَكَّكَ-
تَمَكُّكًا [مكّ] العَظْمَ: همه ى مغز استخوان را مكيد،- الفَصِيلُ ما في ضَرْعِ امِّهِ:
بچه شتر آنچه از شير كه در پستان مادرش بود مكيد.
=تَمَكَّنَ-
تَمَكُّنًا [مكن] الشي ءُ: اين واژه مطاوع (مَكَّنَهُ) است،- عِندَ الْأَمِير: آن مرد نزد امير يا حاكم در مقامى بالا قرار گرفت،- المكانَ و به: در آن مكان پاى نهاد و جاى گرفت،- مِنَ الأَمْرِ: بر آن كار دست يافت و توانا شد.
=تَمَلَّى-
تَمَلِّيًا [ملو] عُمْرَهُ: آن مرد سالمند شد و از زندگى خود لذت برد.
=تَمَلَّأَ-
تَمَلُّؤًا [ملأ] : آن چيز پر شد،- تِ المَرْأةُ: آن زن جامه ى نرم بر تن كرد.
=تَمَلَّحَ-
تَمَلُّحًا [ملح] الرجُلُ: آن مرد با خود توشه ى نمك برداشت يا به تجارت نمك پرداخت،- البَعِيرُ: شتر چاق و فربه شد؛ «فلانٌ يَتَظَرَّف و يَتَمَلَّح» : فلانى به لطيفه و بذله گوئى تظاهر مى كند.
=تَمَلَّخَ-
تَمَلُّخًا [ملخ] الشي ءَ: آن چيز را بركند،- الشي ءُ: آن چيز فاسد شد.
=تَمَلَّسَ-
تَمَلُّسًا [ملس] : آن چيز نرم شد،- من بين القَومِ: از ميان آن قوم بيرون آمد،- مِنَ الشَّرابِ: اثر مستى از او بدر شد،- مِن الأَمْرِ: از آن كار رهائى يافت و آزاد شد.
=تَمَلَّصَ-
تَمَلُّصًا [ملص] منهُ: از او رهائى و نجات يافت،- الشي ءُ مِنْ يَدِي: آن چيز بر اثر نرمى از دستم لغزيد و افتاد.
=تَمَلَّطَ-
تَمَلُّطًا [ملط] الشي ءُ: آن چيز نرم شد،- السَّهمُ: تير بى پر شد.
=تَمَلَّغَ-
تَمَلُّغًا [ملغ] في كلامهِ: در سخنان خود تظاهر به حماقت و نادانى كرد.
=تَمَلَّقَ-
تَمَلُّقًا و تِمِلَّاقًا [ملق] الرجُلِ و للرجُلِ: از آن مرد تملّق و چاپلوسى كرد،- تِ المرأةُ الْعِلْكَ بِفِيهَا: آن زن در دهان خود آدامس جويد.
=تَمَلَّكَ-
تَمَلُّكًا [ملك] الشي ءَ: دارنده ى آن چيز شد،- على الْقَوم: بر آن قوم پادشاه شد.
=تَمَلَّلَ-
تَمَلُّلًا [ملّ] : بر اثر اندوه يا بيمارى بر خود پيچيد،- اللَّحْمُ على النَّارِ: گوشت بر روى آتش جنبيد و تكان خورد،- مِلَّةَ كذا: داخل آن كيش يا ملت در آمد،- في الْمَشي: در راه رفتن شتاب كرد.
=تَمَلْمَلَ-
تَمَلْمُلًا [ململ] : بر اثر شادمانى يا اندوه در بستر خود به اين سو و آن سو بر خود پيچيد،- الجَالِسُ: آن مرد نشسته گاهى به اين سو و گاهى به آن سوى تكيه كرد.
=تَمَّمَ-
تَتْمِيمًا [تمّ] : نماز خواند،- هُ: آن چيز را تمام و كمال كرد، آن را به انجام