نامند و كسر دوري هرگاه بدون فاصله آيد آنرا بسيط نامند مانند 212121/ 5 و در غير اينصورت آنرا كسر آميخته متداول يا معمولى گويند.
(ن) : نام درختى است كه شكوفه آن ده پَر دارد و در آمريكاى شمالى مى رويد.
=عَشَّشَ-
تَعْشِيشًا [عشّ] الطائرُ: پرنده براى خود لانه ساخت،- تِ النَّخْلَة: شاخه هاى نخل كم شد،- الكَلأ: گياه خشك شد.
=عَشِقَ-
-عِشْقًا و عَشْقًا و مَعْشَقًا هُ: دلباخته او شد،- بِالشّي ءِ: به آن چسبيد.
=العِشْق-
مص، افراط در دوستى چه با پاكدامنى و چه با تردامنى.
=العَشْوَاء-
ج عُشْى [عشو] : مؤنث (الأعْشَى) است، تاريكى. ماده شترى كه جلوى خود را نمى بيند؛ «هُو يَخبُطُ خَبْطَ عشواءَ» : او بدون درايت و بى رويه در كارها دخالت مى كند؛ «رَكِبَ العَشْواء» : در كار خود بى رويه و بدون بينش گام برداشت.
=العُشْوَة-
[عشو] : شعله آتش كه شب هنگام از دور نمايان شود، به كارى پوچ پرداختن.
=العَشْوَة-
[عشو] : يك چهارم اوّل شب، تاريكى، به كارى پوچ پرداختن.
=العِشْوَة-
[عشو] : مرادف (العُشْوَة) است.
=العَشُورَى-
[عشر] : مرادف (العَاشُوراء) است.
=العَشَوِيّ-
[عشو] : منسوب به (العَشِيَّة) است.
=عَشِيَ-
-عَشًا [عشو] : بينايى او در شبانه روز ضعيف شد يا اينكه در روز ديد و در شب نديد،- عَلَيْه: به او ستم كرد،- العَشَاءَ: شام خورد،- تِ الإِبل: شتران علوفه شامگاهى خوردند.
=العِشْى-
[عشو] : غذاى شب، شام شب.
=العَشِي-
[عشو] : كسيكه بينائى او در شبانه روز ضعيف باشد يا در روز ببيند و در شب نبيند.
=العَشِيّ-
[عشو] : مرادف (العِشَاء) است، «بَعِيرٌ عَشِيٌّ» : شترى كه شبانگاه به چرا ادامه دهد.
=العَشْيَان-
[عشي] : آنكه شام خورده باشد.
=العَشِيب-
مُرادف (العَشِب) است.
=العَشِيبَة-
من الأَراضي: زمين پر از گياه و علف.
=العَشِيَّة-
ج عَشِيّ و عَشَايَا و عَشِيَّات [عشو] : به معناى (العَشِيّ) است، ابر.
=العَشِير-
ج عُشَرَاء: دوست، فاميل نزديك، شوهر، زن، ايل،- ج اعْشِراء: يك دهم.
=العَشِيرَة-
ج عَشَائِر و عَشِيرَات: ايل؛ «عَشِيرَةُ الرَّجُل» : فاميل و خويشاوندان پدرى مرد.
=العَشِيق-
عاشق، معشوق.
=عَصَّ-
-عَصًّا و عصصًا [عصّ] : سفت و سخت شد.
=عَصَا-
-عَصْوًا [عصو] الرجُلَ: با چوب او را زد،- القَوْمَ: مردم را براى كارى خوب يا بد گِرد خود جمع كرد،- الجَرْحَ: روى زخم را بست.
=عَصَى-
-عَصْيًا و مَعْصِيَةً [عصي] سيّدَهُ: با مهتر خود مخالفت كرد و از او فرمانبردارى ننمود،- الْعِرْقُ: خونِ رگ بند نيامد گويا با بند آمدن مخالفت مى كند،- الطّائِرُ: پرنده پريد.
=العَصَا-
مص، و- ج عُصِيّ و عِصِيّ و أَعْصٍ و أَعْصَاء: عصا و چوب دستى، استخوان ساق پا، گرد آمدن افراد و مُتفق شدن، گروه مردم؛ «شَقَّ العَصا» : با گروه خود مخالفت كرد؛ «شَقَّ عَصَا الطَّاعَةِ» : مخالفت و نافرمانى كرد؛ «انْشَقَّتْ عَصَا الْقَوم» : ميان مردم اختلاف افتاد؛ «قَرَعَ لَهُ العَصَا» : به او هشدار داد؛ «فُلانٌ لَيّنُ العَصَا» : آن مرد نازك طبع و ملايم و سياستمدار است.
متضاد اين تعبير (صُلْبُ العَصَا) است؛ «الْقَى المُسافِرُ العَصَا» : سفر كننده به مقصد خود رسيد؛ «الْقى عَصَا الرِّحالِ» : رحل اقامت افكند.
=العَصَّاء-
ج عَصَّاؤُون [عصي] : مرادف (العَاصي) است.
=العِصَاب-
مص، آنچه كه بر پيشانى بندند.
=العِصَابَة-
ج عَصَائِب: عمامه، دستمال يا پارچه اى كه بر پيشانى و سر بندند،- ج عِصَابات: گروهى از مردم يا اسبان يا پرندگان؛ «حربُ العِصَابات» : جنگهاى چريكى.
=العُصَار-
چكيده آنچه كه كنسرو شده باشد.
=العِصَار-
زمان، گرد و غبار سخت.
=العُصَارَة-
مُرادف (العُصار) است، تُفاله ميوه بعد از گرفتن چكيده آن؛ «عُصارةُ النّباتِ» :
شيره درخت كه معمولا بسانِ شير سفيد رنگ است.
=العَصَّارَة-
آب ميوه گيرى.
=العُصَافَة-
آنچه را كه باد مىورد و پراكنده مى كند، آنچه كه از خوشه مىفتد مانند كاه.
=العِصَام-
ج أَعْصِمَة و عُصْم و عِصَام: پيمان،- مِنَ الْقِرْبَة: بند مشك،- مِن الوِعَاء: دسته ظرف.
=العِصَاميّ-
منسوب به (عِصَام) وزير ملك نعمان است، كسيكه متكى به خود است نه بر پدران و نياكان؛ «كُن عِصَامِيًّا لا عِظَامِيًّا» : به خود اعتماد كن نه بر پدران كه استخوان شده اند.
=عَصَبَ-
-عَصْبًا الشي ءَ: چيزى را بست، تا كرد، پيچاند،- القُطْنَ: پنبه را ريشت،- الرجُلُ بَيْتَهُ: در خانه نشست و از آنجا خارج نشد،- القَوْمُ به: مردم گرداگرد او جمع شدند،- الغُبَارُ رأسَهُ: گرد و خاك بر سرش نشست،- الرِّيقُ بِالْفَمِ: گلويش خشك شد،- عَصْبًا و عِصَابًا الشَّي ءَ: آن چيز را گرفت.
=عَصِبَ-
عَصَبّا اللحمُ: گوشت پر از پيه شد،- القَوْمُ بِهِ: مردم گرد او جمع شدند.
=عَصَّبَ-
تَعْصِيبًا [عصب] هُ: آنرا با پارچه بست، او را گرسنگى داد، او را نابود كرد،- فلانًا: او را مهتر و بزرگ مُعرفى كرد.